W krystalografii i inżynierii materiałowej

Izotropowość materiału jest to pozbawienie różnic we właściwościach fizycznych tego materiału, takich podczas gdy np: rozszerzalność termiczna, kierownictwo elektryczne azaliż rata załamania światła, bez względu od tego w jakim kierunku są one mierzone.

Izotropowość jest cechą ciał amorficznych zaś kryształów układu regularnego.

Zobacz też

• właściwości fizyczne i chemiczne minerałów
• jednorodność fizyczna kryształu
• jednorodność chemiczna kryształu
• układ krystalograficzny
• elementy symetrii kryształów

Kategorie: Mineralogia • Krystalografia • Fizyka

Kategoria: Informatyka

Zamontowany w pojazdach kosmicznych:

• Mars Exploration Rover
• Mars Pathfinder
• Deep Space 1
• Mars Polar Lander
• Kosmiczny Teleskop Spitzera
• Dawn (sonda)
• 2001 Czerwona planeta Odyssey

Kategoria: InformatykaUkryta kategoria: Zalążki artykułów

Zamontowany w pojazdach kosmicznych:

• Mars Exploration Rover
• Mars Pathfinder
• Deep Space 1
• Mars Polar Lander
• Kosmiczny Teleskop Spitzera
• Dawn (sonda)
• 2001 Czerwona planeta Odyssey

Kategoria: InformatykaUkryta kategoria: Zalążki artykułów

W składniki zespołu wchodzą projektanci z Rosji, Białorusi, Ukrainy, Kazachstanu, Estonii i Izraela. Ekipa ALT liczy wokół 200 programistów, głównie tych, którzy nie są pracownikami spółki ALT Linux. Towarzystwo koordynuje ów teoria i realizuje wdrażanie i wspieranie rozwiązań.

Celem projektu ALT jest dodawanie i wspieranie szerokiego gama rozwiązań bazujących na wolnym oprogramowaniu, odznaczającego się wysoką niezawodnością i stopniem bezpieczeństwa, prostotą i dostępnością aktualizacji, prostym i logicznym interfejsem, standardowym i jakościowym umiędzynarodowieniem i lokalizacją.

Wszystkie własne rozwiązania ALT Linux Kadra narodowa są rozpowszechniane wobec wolnymi licencjami. Rozwiązania ALT Linux Kadra narodowa wchodzą w zawartość wszystkich dystrybucji ALT Linux.

Zespół ALT Linux powstał w Moskwie, w 2001 roku, z projektu IPLabs Linux Team.

Przypisy

1. ↑ Spotkanie z ALT Linux Team.
2. ↑ Sisyphus – wykaz głównych deweloperów. ALT Linux.
3. ↑ ALT Linux i społeczeństwo ALT Linux Kadra narodowa. ALT Linux. .
4. ↑ Międzynarodowe projekty z udziałem ALT Linux Kadra narodowa. ALT Linux.
5. ↑ Projekty z istotnym udziałem Dmitrija Lewina.

Zobacz też

• Syzyf (repozytorium)
• licencje

Linki zewnętrzne

• Wiki ALT Linux Reprezentacja narodowa (ru)
• Mailing Lists (ru), (en)
• System monitorowania błędów (en), (ru)

Kategorie: Informatyka • Linux

Domknięcia występują głównie w językach funkcyjnych, w których funkcje mogą rzygać inne funkcje, wykorzystujące zmienne utworzone lokalnie.

Na przypadek w języku Python:

def utworz_funkcje_mnozaca(y):
def funkcja(x):
# zależność wykorzystuje dwoje zmienne:
# x - dostępną na rzecz użytkownika
# y - zdefiniowaną dopiero co w granicach funkcji ‘utworz_funkcje_mnozaca’
return x * y

return zależność

mnozenie_przez_5 = utworz_funkcje_mnozaca(5)

print mnozenie_przez_5(12) # zostanie wypisane 5*12, inaczej 60

funkcja mnożenie_przez_5 prócz tego argumentu formalnego x ma dojazd (w poprzek domknięcie) do kopii wartości y przekazanej w wywołaniu utwórz_funkcję_mnożącą (w tym przykładzie y to numer 5).

Zobacz też

• funkcja wyższego rzędu

Kategoria: InformatykaUkryta kategoria: Zalążki artykułów

Urodzony
27 lutego 1807
Portland

Zmarł
24 marca 1882
Cambridge

Wystawa w Wikimedia Commons

Teksty na Wikiźródłach

Suma cytatów w Wikicytatach

Henry Wadsworth Longfellow (ur. 27 lutego 1807 w Portland, zm. 24 marca 1882 w Cambridge) – wieszcz, oficjał romantyzmu, zwany “królem poezji amerykańskiej”. Członek grupy literackiej znanej jak Fireside Poets, zaliczany do tzw. “panteonu nowoangielskiego” i nowoangielskich “braminów”. Jeden z prekursorów nowoczesnej filologii.

Choć tenże Longfellow − w przeciwieństwie do Walta Whitmana azali Ralpha Waldo Emersona − był zdecydowanym przeciwnikiem “literatury narodowej” na przedmiot “literatury uniwersalnej i ponadnarodowej”, jego twórczość poetycka odegrała symptomatyczny oddziaływanie na kształtowanie się tożsamości tudzież folkloru Stanów Zjednoczonych, a on już sam modny został w Europie za pierwszego wielkiego klasyka spoza Oceanu. Wystarczająco obfita dorobek Longfellowa miała w pobliżu tym ambicje moralizatorskie, reprezentując poniżej młodego społeczeństwa amerykańskiego ideały pokoleń pionierów kolonizacji: uwielbienie ogniska domowego i życia rodzinnego zgodnego z zasadami Ewangelii, potrzebę wewnętrznego spokoju i harmonii między przeciwieństw losu, głębokiego zrozumienia przyrody natomiast aktywizmu życiowego w duchu wiary, nadziei i miłości.

Henry Wadsworth Longfellow, za życia uznawany za w największym stopniu znaczącego twórcę swojego pokolenia, po śmierci stał się obiektem ostrej krytyki, która zarzucała mu pozbawienie oryginalności, wtórność w stosunku do zastanych wzorców europejskich natomiast pisanie z myślą o czytelniczych masach. Pomimo to wieszcz z Portland na trwałe zapisał się w tradycji Stanów Zjednoczonych jak jedna z najważniejszych figur; jego życie i dzieło stały się pod ręką tym źródłem wielu amerykańskich przysłów zaś głównym tematem piosenek folkowych i country. Wiąże się z tym również insurekcja zabytków kultury takich podczas gdy choćby Longfellow Bridge azaliż Longfellow’s Wayside Inn, licznych pomników, narodowych pamiątek a poniekąd nazw w miejsce azaliż wsi.

Spis treści

• 1 Życie
  • 1.1 Dziecięctwo i młodość
  • 1.2 Podróże po Europie. Promocja profesorska
  • 1.3 Tragiczna śmierć pierwszej żony − Katafalk Potter
  • 1.4 Craige House
  • 1.5 Mnogi i koleżeństwo z Waltem Whitmanem
  • 1.6 Tragiczna śmierć drugiej żony − Fanny Appleton
  • 1.7 Ostatnie lata życia
• 2 Twórczość
  • 2.1 Ślady literatury obcej
• 3 Przyjęcie twórczości
• 4 Oddziaływanie i inspiracje
• 5 Longfellow w Polsce
• 6 Bibliografia
  • 6.1 Poematy i powieści
  • 6.2 żniwa poezji
  • 6.3 Przekłady literatury obcej
• 7 Przypisy
• 8 Bibliografia

//

Życie

Szczeniactwo i młodość

Henry Wadsworth Longfellow urodził się 27 lutego 1807 w Portland, jak drugie z ośmiorga dzieci Stephena i Ziply Longfellowów, potomków starych rodzin osadników w Nowej Anglii kultywujących tradycje purytanizmu. Portlant z czasów jego dzieciństwa była prowincją rolniczo-handlową, nie skażoną do tego czasu industralizacją ani progresem cywilizacyjnym odegrała pokaźny oddziaływanie na całą jego dzieło. W dojrzałych poematach amerykańskiego romantyczność takich kiedy Evangeline azali The Courtship of Miles Standish powróci, zapamiętany właśnie w taki podejście, spokojny wyobrażenie Nowej Anglii.

Mary Storer Potter, pierwsza żona Longfellowa

Od najwcześniejszych lat chłopiec zdradzał niesamowity entuzjazm do nauki; w wieku trzech lat sam opanował w tej chwili abecadło, a w wieku lat pięciu rozpoczął edukację w Portland Academy. Wówczas ponadto emocjonalnie i duchowo zaangażował się w historia, zakończonej w tej chwili przedtem jego narodzinami, heroicznej wojny o suwerenność Stanów Zjednoczonych, której echa przez cały czas coraz unosiły się ponad młodym pokoleniem amerykańskim. Choć Longfellowa uważa się przeważnie w charakterze poetę oderwanego od historii w sensie społecznym i politycznym.

W dwanaście miesięcy później zapisał się na uczelnia uniwersyteckie na Bowdoin College, w Brunswick, stanie Maine. Koleje chciał, by jego kolegą z ławki został Nathaniel Hawthorne, przyszła wybitna świadomość literatury amerykańskiej, jednego z największych arcydzieł literatury XIX wieku.

W 1825 Longfellow objął katedrę języków obcych, z czym wiązało się otrzymanie wysokiego zasiłek na szkoła wyższa zagraniczne. Finanse te ewentualny wierszokleta odkładał na planowane podróże naukowo-filologiczne po Europie, które miały zilustrować go do uwielbianej przez siebie literatury natomiast przekazać podwaliny poniżej rodzący się uzdolnienie. Jesienią tego roku − dorosły nuże − Henry został absolwentem Bowdoin College.

Podróże po Europie. Awans profesorska

Dzięki otrzymanemu zasiłek i przychylnym opiniom wybitnych osobistości amerykańskich, lata 1826-1829 przypadły na era intensywnych podróży Longfellowa po Europie. Głównymi obiektami tych wojaży była Republika francuska, Hiszpania, Włochy i Rfn, dokąd goniec z Portland proszek szansę dociekać filologię romańską i germańską. Jego entuzjazm i miła wygląd pozwoliły mu z łatwością infiltrować w tamtejsze kręgi kulturalne. W czasie paromiesięcznego pobytu w Madrycie spotkał się co więcej ze starszym o czternaście lat święcącym tryumfy pisarzem prozy amerykańskiej, autorem Legendy o Sennej Kotlinie − Washingtonem Irvingiem, piastującym w owym czasie posada ambasadora amerykańskiego w Hiszpanii.

Po powrocie do ojczyzny, Longfellow − mający natychmiast pewne wachlarz porównawcze − przez szóstka następnych lat. Poważano go tym z większym natężeniem, że będąc do reszty pochłoniętym wykładami, znajdywał również epoka na popularyzację wiedzy na łamach czasopism.

14 września 1831 poślubił młodszą o pięć lat Katafalk Potter, drzewiej przyjaciółkę z czasów dziecinnych.

Tragiczna śmierć pierwszej żony − Katafalk Potter

W 1835, z powodu publikacji wrażeń z europejskich podróży (wolumen szkiców Outre-Mer), Longfellow zwrócił na siebie uwagę władz oświaty a wzbudził nasycony oszacowanie ze okolica kolegów z Harvard University. Coraz w tym samym roku wszechnica zaproponował mu uścisk tamtejszej katedry języków nowożytnych z warunkiem wcześniej odbytego rocznego pobytu w Niemczech i krajach skandynawskich na rzecz pogłębienia swojej wiedzy na myśl literatury skandynawskiej i niemieckiej. Longfellow z radością przystał na propozycję. Opuszczając Usa Zjednoczone zabrał ze sobą żonę tudzież dwójkę przyjaciół.

Literackie podróże po Sztokholmie, Kopenhadze a z kolei Heidelberdze ostentacyjny się mieć przewodni oddziaływanie na inny bieg talentu literackiego Longfellowa, którego czułość i wena twórcza aż do końca syciły się klimatem tamtych miejsc. Przykładem tego przypadkiem być opublikowana w szóstka lat później ballada, Skeleton in Armor.

Niestety, bytność w Rotterdamie przyniósł przyszłemu poecie jedno z najtragiczniejszych przetrwać jego życia. Mająca jedynie dwadzieścia dwie lata Katafalk zmarła pilnie z powodu przedwczesnego połogu. Unikający za osobistego tonu “bramin” wcale aluzyjnie utrwalił śmierć Katafalk w późniejszych wierszach takich gdy Footsteps of Angels, Mezzo Cammin natomiast Dwaj Anieli.

I cień opadł na mieszkanie twój wesoły,
Zgasła światłość, właśnie jasna przedtem chwilką:
I z komnaty, dokąd jeden wszedł tylko,
Dwie ku niebu wzleciały Anioły.

(…)

Archanioł Śmierci i Archanioł Żywota
Bożej woli nam opinia przyniosły.
Któż by wiedząc, że Pańskie to posły,
Śmiał ewentualnie chciał zawrzeć na rzecz nich wrota?

Echa tragedii jaka dotknęła Longfellowa tudzież wspomnienie Katafalk Potter budować się będą coraz w ostatnim jego obszerniejszym dziele, Pieśni Hajawaty, napisanym obecnie w kwiat wieku.

Zmuszony dokończyć swą wyjazd, wysłał trumnę z ciałem żony do Cambridge, żeby w tamtym miejscu, na rodzimej ziemi, odprawiono jej obrządek pośmiertny, a już sam wyruszył do Helmut, tym wspólnie w wszelako w nastroju żałobnym i pokutniczym. Osiadłszy na parę miesięcy w Heidelbergu zapoznał się z nowoczesnym idealizmem, kto w pierwszej chwili przyjął nazwę Sturm und Drang, a później − “szkoły romantycznej”. Nie zważając na rozpaczy, przez cały czas proszek siłę przenikać w życie kulturalne kraju i tym samym zwiększać potrzebną wiedzę. Uczestniczył co więcej w słynnych wykładach Georga Wilhelma Friedricha Hegela natomiast nawiązał osobiste kontakty z niemieckimi poetami a myślicielami takimi gdy Friedrich Schiller azali August Wilhelm Schlegel.

Craige House

W 1836 Longfellow wrócił do Ameryki: objął tym samym (w charakterze najmłodszy z wykładowców) placówkę naukową na Harvard University. Choć początki były trudne, został “przyjęty życzliwie przez młodzież, która ceniła jego bezpretensjonalność, szorstkość, życzliwość i nobliwy droga obejścia”. Posada profesora na Harvardzie dane mu było pełnić do roku 1854.

W 1839, podczas gdy lekko złagodziła się natychmiast desperacja po stracie Katafalk, Longfellow podjął zupa poważne kroki do objęcia parnasu. Niezbyt fortunnie, zaczął od prozy: ukazała się w owym czasie sentymentalna, na poły autobiograficzna powieść Hyperion. W parę miesięcy później nastąpił chociaż właściwy debiut literacki Longfellowa: natychmiast od momentu wydania mający obwódkę podniosłą atmosferą legendy zbiorek Voices of the Night. Lektura nawoływała do duchowej tężyzny, bohaterstwa i pokonywania oporów ze okolica świata, gdy jeśli na przekór tragicznej śmierci pierwszej żony autora, utrafiając tym samym w najcenniejsze ideały młodych Stanów Zjednoczonych − ideały niepodległościowe.

Podróże po Europie pozwoliły poecie nawiązać kolejne budujące znajomości, min. z Ferdinandem Freiligrathem azaliż Alfredem Tennysonem. Najserdeczniejsza poufałość łączyła go lecz z Karolem Dickensem. Równolegle jego intymny własne M w jednej z najpiękniejszych okolic Cambrige, zrazu będący kwaterą George’a Washingtona. Częstymi gośćmi byli również: Oliver Wendell Holmes, Charles Sumner, Charles Eliot Norton, James Russell Lowell, z czego kilku pospołu z Longfellowem zdecydowało ubrać grupę Fireside Poets zmierzającą do ożywienia ruchu literackiego Ameryki.

W międzyczasie zakochał się po uderzenie inny, coraz mocniej aniżeli przed. Z początku była to miłość nieszczęśliwa, gdyż Frances nie odwzajemniała uczuć poety, dając tego nie budzący wątpliwości słowo w zachowanych do współcześnie listach. Nie bacząc na to, po siedmiu latach starań ze okolica Longfellowa, zgodziła się włączyć z przed bliższą koleżeństwo, czego finalnym efektem były zaślubiny w 1843.

Mnogi i koleżeństwo z Waltem Whitmanem

Małżeństwo z Fanny było szczęśliwe. Henry proch z nią szóstkę dzieci, poza tym znaczne środki utrzymania z publikacji książek i zasług w dziedzinie filologii pozwoliły mu stać się na amen niezależnym finansowo.

Druga żona Longfellowa, Fanny Appleton, jak jeden mąż z dwójką dzieci

W 1960 nakładem bostońskiej oficyny wydawniczej ukazał się trzecia część zbiór Źdźbeł trawy Walta Whitmana. Pozycja bibliograficzna spotkała się z nadzwyczaj przychylną recenzją amerykańskiego filozofa transcendentalizmu − Ralpha Waldo Emersona, jaki zarzekał się dołożenia wszelkich starań zmierzających w stronę wdrożenia młodego Whitmana w ówczesną elitę literacką. Racja rozpoczął się chronos sporów między dwoma poetami.

Poematy Whitmana trwale irytowały “bramina”, kto zarzucał im zbytnio śmiałe rozbijanie klasycznych struktur, nazywając je wręcz nieskładną pisaniną, zaś rozmaicie pojmowanej literackiej nowoczesności, wtórność, eklektyzm i stylistyczny cofnięcie w rozwoju w stronę skostniałych, przestarzałych form i zbytnią pruderię. Z tej racji skłóceni poeci przez nieco lat równocześnie obdarowywali się krytycznymi publikacjami.

Longfellow “był wszelako zbytnio mądry, ażeby być uparty”.

Tragiczna śmierć drugiej żony − Fanny Appleton

“Bramin” wiódł spokojne, pełne ciepła życie na łonie rodziny − do czasu kolejnej życiowej tragedii. “W to środowisko właśnie szczęśliwe padł dnia 9 czerwca 1861 szlag z jasnego nieba. Żona poety, porządkując i lakując w pobliżu pomocy wosku i świecy pamiątki dziecięce, zaprószyła na ziemię pasja, jaki nagle zajął jej lekką letnią sukienkę, i nieszczęśliwa stanęła w oka mgnieniu w płomieniach. Na nawoływanie jej wbiegł wieszcz i widząc, co się historia, rzucił się na wybawienie okrywając ją dywanem, by uciszyć pożoga. Na próżno”, a jedynym kontaktem z rzeczywistością na pozornie była staranie o syna w charakterze uczestnika wojny secesyjnej.

Z kiedy niekiedy wieszcz powrócił wprawdzie do swojej oryginalnej twórczości. W życiu nie opublikowany wers Krzyż ze śniegu świadczy o chwilowym załamaniu.

Na bufory mej krucyfiks noszę takim szyty ściegiem,
Od lat tych osiemnastu nie skłonny zmianie,
Od dnia, jak umęczona z światem się rozstała.

Pomimo tragicznej śmierci drugiej aktualnie żony, poezje jego nie straciły dawnego wezwania do nadziei i optymizmu. Choć wzbogacone o lekko z większym natężeniem żałosny brzmienie, ich głównym przesłaniem było zgłębianie tajemnicy śmierci, przemijania i cierpienia w perspektywie Boskiego planu zbawienia. Pojawiły się wręcz nowe zestawienia: przypływy i odpływy fal, beznadzieja i uspokojenie, śmierć atoli równolegle i przyjście na świat. Zniknęły zaledwie ówczesny aktywizm i młodzieńcza przejęcie, znane z heroicznych zawołań typu Budowniczych azali Psalmu życia. Ustąpiły one spokojowi, wewnętrznej harmonii w obliczu nieszczęść tudzież cierpliwemu znoszeniu tego, co dają zmienne los losu z ufnością w mądrość i dobre serce Stwórcy. Twórczość poetycka Longfellowa stała się w pobliżu tym w wyższym stopniu kontemplacyjna.

Ostatnie lata życia

Siedemdziesiąte rocznica urodzin poety w 1877 stały się na rzecz narodu amerykańskiego okazją do państwowego happeningu.

Henry Wadsworth Longfellow pochowany został na “pierwszym amerykańskim ogrodzie cmentarnym” − Mount Auburn Cemetery, w Cambridge. W tym czasie ukazał się drukiem pełen uznania wypracowanie Śmierć Longfellowa autorstwa Walta Whitmana.

Literackie asysta Longfellowa. Od lewej: Henry Theodore Tuckerman, Oliver Wendell Holmes, Sr., William Gilmore Simms, Fitz-Greene Halleck, Nathaniel Hawthorne, Washington Irving, Henry Wadsworth Longfellow, Nathaniel Parker Willis, William Hickling Prescott, James Kirke Paulding, Ralph Waldo Emerson, William Cullen Bryant, John Pendleton Kennedy, James Fenimore Cooper, George Bancroft

Twórczość

Bogata scheda literacka Longfellowa sprowadza się do jednolitego systemu światopoglądowego złożonego z kilku nadrzędnych motywów, z których najważniejsze to:

• umiłowanie tradycji, przede wszystkim czasów pionierskich zaś największych wartości Starego Lądu
• szukanie w historii Europy źródeł i korzeni “amerykańskości” (zatem konstruktywny regres)
• żarliwe wystąpienia o unieważnienie niewolnictwa wśród ludności murzyńskiej
• zainteresowanie kulturą Indian i przedmiot pokoju z rdzenną ludnością Ameryki
• apoteoza prostego życia w duchu wartości chrześcijańskich, kultywowanie ogniska domowego tudzież braterskiej więzi
• pochwała pracy i duchowego samodoskonalenia wśród przeciwności losu
• zachwyt ponad przyrodą i życiem wiejskim
• brak zainteresowania bieżącymi wydarzeniami społeczno-politycznymi

W ujęciu Henry’ego Wadswortha Longfellowa nadrzędnym celem poezji było praktykowanie sumienia i ufności przy Boga.

Postawa konsekwentnie opiewana w poematach “bramina” znajduje swoje źródło w dwóch fragmentach Nowego Testamentu: “Poznacie ich po ich owocach” , wierszu poety − Psalm życia, bodajże w pośmiertnie wydanym In the Harbour, zanadto w każdym innym zbiorze Longfellowa, obojętnie od daty publikacji, gdy jeśliby na przekór tragicznym wydarzeniom, które dotykały autora w życiu osobistym.

Longfellow zerwał w sąsiedztwie tym z purytańską doktryną grzechu pierworodnego w charakterze jedynej prawdy o człowieku. Jego zdaniem podstawową i najgłębiej ludzką cechą jest próba do włość i miłości, dane od Boga natychmiast od samego początku stworzenia człowieka, które to staranie w ciągu życia trzeba “poniżej twardym przekonywać młotem”. Ważny jest albowiem nie przed chwilą postanowienie, toż przede wszystkim jego owoce: dobro czynione na bliźnich natomiast oddanie. Równie doniosłą rolę pełni u Longfellowa non stop twórcza chwila obecna, przeciwstawiona wszelkim formom rozpaczy. Na piedestale stawiał ludzi zwykłych, kowali azali budowniczych, świecących wprawdzie przykładem poświęcenia, oddania pracy i szlachetności. Rezygnując blisko tym z bogatych sylwetek psychologicznych azali co więcej z zasad realizmu, proponował właściwie godne naśladowania, hagiograficzne mało co, wzorce pobożności, prostoty, gościnności zaś tężyzny duchowej.

Biegła po długiej ulicy z różańcem, szkaplerzem i księgą,
W szacie błękitnej, normandzkim nagłowiu, kolczykach ze złota,

(…)

Mimo to natychmiast nie nasza to piękność, bo piękność eteru i nieba
Opromieniała jej skronie, kiedy wstawszy od Stołu Pańskiego
W progi domowe wracała, unosząc akonto zbawienia.
Po jej odejściu, rzekłbyś, że wdzięczna ustała muzyka.

Do wyjątkowo ważnych zabytków kultury amerykańskiej należą zaś trzy klasycystyczne epopeje Longfellowa (Evangeline, Song of Hiawatha a The Courtship of Miles Standish), z których duet pierwsze danie zyskały stan prawny eposów narodowych.

Ślady literatury obcej

Cała dzieło Longfellowa przesiąknięta jest wzorcami natychmiast zastanymi w literaturze europejskiej: dotyczy to nie dopiero co wierszy osadzonych w klimacie średniowiecznych legend azaliż sakralnych zabytków epoki odrodzenia, aliści również tych, które za epoka i przestrzeń obierają sobie XIX-wieczne Wuj sam Zjednoczone. Niektóre z utworów “bramina” szczerze czerpały wzorce z konkretnych dzieł klasyki literatury.

Posąg Ewangeliny, tytułowej bohaterki eposu Evangeline, która stała się na kształt amerykańskiej kobiety

• Outre-Mer, pierwsza próba literacka Longfellowa; szkice opisujące jego podróże po Europie. Formę zaczerpnął skryba z eposu George’a Gordona Byrona, Wędrówki Childe Harolda natomiast literackich szkiców Washingtona Irvinga, sugerując się właśnie tą książką.
• Ewangelina (Evangeline. A Tale from Acadie), powierzchnia fabularna eposu, na którą składa się przede wszystkim wątek miłosny oryginalnie rozdzielonych, później natomiast nieoczekiwanie połączonych kochanków, zaczerpnięta została z poematu Herman i Dorota Johanna Wolfganga von Goethego.
• Zbiór wierszy Poems on Slavery, będący ostrym sprzeciwem poniżej niewolniczego traktowania Murzynów, powstał wobec bezpośrednim wrażeniem amerykańskich notatek Karola Dickensa pt. American Notes.
• Pieśń o Hajawacie (The Song of Hiawatha), myśl na fabułę zaczerpnął pisarz z eposu Kalevala autorstwa Eliasa Lönnrota, osadzając ją niemniej jednak w na wpół mitologicznym świecie Odżibwejów w XVI wieku.
• Building A Ship, dzieło wystarczająco niewolniczo wzorowany na odzie Friedricha Schillera − Das Lied von der Glocke.
• Opowieści z przydrożnej gospody (Tales from the Wayside Inn), poetycka baśń szkatułkowa przywodząca na materia Decameron Giovanniego Boccaccio i Rękopis znaleziony w Saragossie Jana Potockiego − za główną inspirację obrał XIV-wieczny zbiór Opowieści kanterberyjskich Geoffrey’a Chaucera.

Odbiór twórczości

Równie złożona i wielowątkowa co życie Longfellowa okazuje się sama odbiór jego twórczości. Stanowi płeć nadobna myśl “rzekę” na rzecz krytyki literackiej ubiegłych dwóch stuleci, rodząc co chwila to nowe dyskusje. Ostatnimi czasy powstała co więcej monumentalna monografia poety pióra Charlesa C. Calhouna, Longfellow: A Rediscovered Life, będąca próbą odświeżenia zaś odbrązowienia jego sylwetki.

Za życia moda i renoma Longfellowa − zarówno w Stanach Zjednoczonych gdy i w Europie − były ogromne

Twórczość poetycka Longfellowa zapewniła mu również mnogi gloria i mir wśród wybitnych osobowości historii XIX wieku. “Gdy kawałek ów .

Ta wydział jest zalążkiem. Chyba że możesz, rozbuduj ją.

Działanie i inspiracje

Longfellow w charakterze matka chrzestna tenże sam przełożony się w stronę regresu i wpływu klasyki literatury europejskiej, nie odcisnął żadnego piętna na kolejnych pokoleniach poetów, a inspiracje jego twórczością ograniczały się jeno do grupy Fireside Poets. Natomiast, zdaniem współczesnej krytyki literackiej epicki sznyt poezji Longfellowa zgoła oddziałał na nowoczesną prozę, w tym takich ważnych twórców epoki takich podczas gdy: Herman Melville, Joaquin Miller, Jack London a poniekąd przez dużo lat wojowniczy “braminowi” Walt Whitman.

Longfellow jak jedna ze sztandarowych postaci literatury amerykańskiej a również amerykańskiego folkloru stał się inspiracją na rzecz wielu artystów sceny folkowej i country. Do w największym stopniu znanych powinno się ballada kanadyjskiej grupy The Band, Acadian Driftwood, której obiekt umysłowy stanowi augmentacja wstępu do Ewangeliny. Równie było z piosenką Emmylou Harris noszącej tytuł − Evangeline. Do twórczości poety sięgnął w 1974 również Neil Diamond nagrywając swoją płytę Longfellow Serenade. Istnieje również mnóstwo znaczących podobieństw między piosenką Leonarda Cohena Tower of Song a wierszem Longfellowa Mezzo Cammin.

Ta dział jest zalążkiem. Jeżeli możesz, rozbuduj ją.

Longfellow w Polsce

Sława Longfellowa dotarła do Krajowy względnie żwawo, bo natychmiast w latach pięćdziesiątych. Szczególnym zainteresowaniem cieszyły się w tamtym czasie takie wiersze podczas gdy: swoista amerykańska odzew na Odę do radości Friedricha Schillera i mickiewiczowską Odę do młodości − Psalm życia natomiast Excelsior!, kto trafiał w powstańcze ideały drugiego pokolenia polskich romantyków.

Ta wydział jest zalążkiem. Jeżeli możesz, rozbuduj ją.

Bibliografia

Poematy i powieści

• Outre-Mer: A Pilgrimage Beyond the Sea (1835)
• Hyperion, a Romance (1839)
• The Spanish Akademik. A Play in Three Acts (1843)
• Evangeline: A Tale of Acadie (1847)
• Kavanagh: A Tale (1849)
• The Golden Legend (poem)(1851)
• The Song of Hiawatha (1855)
• The Courtship of Miles Standish and Other Poems (1858)
• The Children’s Hour (1860)
• Tales of a Wayside Inn (1863)
• Household Poems (1865)
• The New England Tragedies (1868)
• The Divine Tragedy (1871)
• Christus: A Mystery (1872)
• Aftermath (1873)
• The Reaper and the Flowers (prekluzja bliżej nieznana)
• The Bell of Atri (1863-1872)

żniwa poezji

• Voices of the Night (1839)
• Ballads and Other Poems (1841)
• Poems on Slavery (1842)
• The Belfry of Bruges and Other Poems (1845)
• The Seaside and the Fireside (1850)
• Birds of Passage (1858)
• Flower-de-Luce (1867)
• Three Books of Song (1872)
• The Masque of Pandora and Other Poems (1875)
• Kéramos and Other Poems (1878)
• Ultima Thule (1880)
• In the Harbor (1882)
• Michel Angelo: A Fragment

Przekłady literatury obcej

• Coplas Jorge’a Manrique (1833)
• Boska komedia Dantego Alighieri (1867)
• Poets and Poetry of Europe (1844)
• The Waif (1845)
• Poems of Places (1874)

Przypisy

1. ↑ 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 Andrzej Kopcewicz i Marta Sienicka: Historia literatury stanów Zjednoczonych w zarysie. Stulecie XVII-XIX. Gród nad Wisłą: Państwowe Wydawictwo Naukowe, 1983, s. 223. ISBN 83-01-04462-4. 
2. ↑ Stanisław Helsztyński: Preludium. W: Henry Wadsworth Longfellow: Pieśń o Hajawacie. Wrocław−Kraków: Zakład przemysłowy Etniczny Imienia Ossolińskich, 1960, s. VI. 
3. ↑ 3,0 3,1 3,2 3,3 3,4 Juliusz Żuławski: Termin wstępne. W: Henry Wadsworth Longfellow: Wybór poezji. Gród nad Wisłą: Państwowy Instytut Redakcyjny, 1975, s. 10. 
4. ↑ Andrzej Kopcewicz i Marta Sienicka: Historia literatury stanów Zjednoczonych w zarysie. Stulecie XVII-XIX. Gród nad Wisłą: Państwowe Wydawictwo Naukowe, 1983, s. 226. ISBN 83-01-04462-4. 
5. ↑ 5,0 5,1 5,2 Andrzej Kopcewicz i Marta Sienicka: Historia literatury stanów Zjednoczonych w zarysie. Stulecie XVII-XIX. Stolica Polski: Państwowe Wydawictwo Naukowe, 1983, s. 222. ISBN 83-01-04462-4. 
6. ↑ 6,0 6,1 Juliusz Żuławski: Termin wstępne. W: Henry Wadsworth Longfellow: Wybór poezji. Stolica Polski: Państwowy Instytut Dziennikarski, 1975, s. 7. 
7. ↑ 7,0 7,1 Juliusz Żuławski: Wyraz wstępne. W: Henry Wadsworth Longfellow: Wybór poezji. Gród nad Wisłą: Państwowy Instytut Dziennikarski, 1975, s. 6. 
8. ↑ 8,0 8,1 8,2 8,3 8,4 Andrzej Kopcewicz i Marta Sienicka: Historia literatury stanów Zjednoczonych w zarysie. Stulecie XVII-XIX. Syreni gród: Państwowe Wydawictwo Naukowe, 1983, s. 224. ISBN 83-01-04462-4. 
9. ↑ 9,0 9,1 http://www.hwlongfellow.org/life_timeline.shtml
10. ↑ 10,0 10,1 10,2 Stanisław Helsztyński: Preludium. W: Henry Wadsworth Longfellow: Pieśń o Hajawacie. Wrocław−Kraków: Zakład przemysłowy Etniczny Imienia Ossolińskich, 1960, s. XII. 
11. ↑ Stanisław Helsztyński: Zapowiedź. W: Henry Wadsworth Longfellow: Pieśń o Hajawacie. Wrocław−Kraków: Fabryka Etniczny Imienia Ossolińskich, 1960, s. XIII. 
12. ↑ Stanisław Helsztyński: Zapowiedź. W: Henry Wadsworth Longfellow: Pieśń o Hajawacie. Wrocław−Kraków: Zakład przemysłowy Etniczny Imienia Ossolińskich, 1960, s. XIV. 
13. ↑ 13,0 13,1 13,2 13,3 Andrzej Kopcewicz i Marta Sienicka: Historia literatury stanów Zjednoczonych w zarysie. Stulecie XVII-XIX. Gród nad Wisłą: Państwowe Wydawictwo Naukowe, 1983, s. 221. ISBN 83-01-04462-4. 
14. ↑ Stanisław Helsztyński: Preludium. W: Henry Wadsworth Longfellow: Pieśń o Hajawacie. Wrocław−Kraków: Zakład przemysłowy Etniczny Imienia Ossolińskich, 1960, s. XV. 
15. ↑ 15,0 15,1 Stanisław Helsztyński: Preludium. W: Henry Wadsworth Longfellow: Pieśń o Hajawacie. Wrocław−Kraków: Fabryka Etniczny Imienia Ossolińskich, 1960, s. XVI. 
16. ↑ 16,0 16,1 16,2 16,3 http://www.hwlongfellow.org/life_bowdoin.shtml
17. ↑ 17,0 17,1 http://www.hwlongfellow.org/life_cambridge.shtml
18. ↑ 18,0 18,1 18,2 18,3 18,4 18,5 18,6 18,7 Juliusz Żuławski: Termin wstępne. W: Henry Wadsworth Longfellow: Wybór poezji. Stolica Polski: Państwowy Instytut Redakcyjny, 1975, s. 11. 
19. ↑ 19,0 19,1 19,2 Juliusz Żuławski: Termin wstępne. W: Henry Wadsworth Longfellow: Wybór poezji. Syreni gród: Państwowy Instytut Dziennikarski, 1975, s. 9. 
20. ↑ 20,0 20,1 20,2 20,3 Juliusz Żuławski: Wyraz wstępne. W: Henry Wadsworth Longfellow: Wybór poezji. Stolica Polski: Państwowy Instytut Dziennikarski, 1975, s. 12. 
21. ↑ 21,0 21,1 Stanisław Helsztyński: Zapowiedź. W: Henry Wadsworth Longfellow: Pieśń o Hajawacie. Wrocław−Kraków: Wytwórnia Etniczny Imienia Ossolińskich, 1960, ss. XLIV. 
22. ↑ Stanisław Helsztyński: Preludium. W: Henry Wadsworth Longfellow: Pieśń o Hajawacie. Wrocław−Kraków: Fabryka Etniczny Imienia Ossolińskich, 1960, ss. XLV. 
23. ↑ 23,0 23,1 http://www.hwlongfellow.org/life_elder.shtml
24. ↑ Stanisław Helsztyński: Zapowiedź. W: Henry Wadsworth Longfellow: Pieśń o Hajawacie. Wrocław−Kraków: Zakład przemysłowy Etniczny Imienia Ossolińskich, 1960, s. XVIII. 
25. ↑ 25,0 25,1 Stanisław Helsztyński: Preludium. W: Henry Wadsworth Longfellow: Pieśń o Hajawacie. Wrocław−Kraków: Fabryka Etniczny Imienia Ossolińskich, 1960, ss. XXXIX. 
26. ↑ Stanisław Helsztyński: Preludium. W: Henry Wadsworth Longfellow: Pieśń o Hajawacie. Wrocław−Kraków: Wytwórnia Etniczny Imienia Ossolińskich, 1960, ss. XL. 
27. ↑ Louis Léger: Poemat Mickiewicza Pan Tadeusz. W: Adam Mickiewicz w oczach Francuzów. Gród nad Wisłą: PWN, 1999 (1891), s. 210. ISBN 83-01-12639-6. 
28. ↑ Stanisław Helsztyński: Zapowiedź. W: Henry Wadsworth Longfellow: Pieśń o Hajawacie. Wrocław−Kraków: Fabryka Etniczny Imienia Ossolińskich, 1960, ss. XXIX. 
29. ↑ 29,0 29,1 29,2 Stanisław Helsztyński: Zapowiedź. W: Henry Wadsworth Longfellow: Pieśń o Hajawacie. Wrocław−Kraków: Fabryka Etniczny Imienia Ossolińskich, 1960, s. XXX. 
30. ↑ Andrzej Kopcewicz i Marta Sienicka: Historia literatury stanów Zjednoczonych w zarysie. Stulecie XVII-XIX. Stolica Polski: Państwowe Wydawictwo Naukowe, 1983, s. 225. ISBN 83-01-04462-4. 
31. ↑ http://www.hwlongfellow.org/
32. ↑ Stanisław Helsztyński: Preludium. W: Henry Wadsworth Longfellow: Pieśń o Hajawacie. Wrocław−Kraków: Wytwórnia Etniczny Imienia Ossolińskich, 1960, ss. LII. 
33. ↑ 33,0 33,1 Stanisław Helsztyński: Preludium. W: Henry Wadsworth Longfellow: Pieśń o Hajawacie. Wrocław−Kraków: Fabryka Etniczny Imienia Ossolińskich, 1960, ss. XXXI. 
34. ↑ Ralph Waldo Emerson: Natura. Gród podwawelski: Zielona Nocny marek, 2005, s. 7. ISBN 83-7389-887-5. 
35. ↑ Stanisław Helsztyński: Preludium. W: Henry Wadsworth Longfellow: Pieśń o Hajawacie. Wrocław−Kraków: Wytwórnia Etniczny Imienia Ossolińskich, 1960, ss. XLIX. 
36. ↑ Stanisław Helsztyński: Zapowiedź. W: Henry Wadsworth Longfellow: Pieśń o Hajawacie. Wrocław−Kraków: Fabryka Etniczny Imienia Ossolińskich, 1960, ss. LIII. 
37. ↑ http://www.urbanagora.com/2008/12/did-leonard-cohen-plagiarize-or-allude-to-longfellow.html

Bibliografia

• H.W. Longfellow, Pieśń o Hajawacie, Wytwórnia Etniczny Imienia Ossolińskich, Wrocław − Gród podwawelski 1960
• H.W. Longfellow, Wybór poezji, Państwowy Istytut Redakcyjny, Syreni gród 1975
• R.W. Emerson, Natura, Zielona Nocny marek, Gród podwawelski 2005
• A. Kopcewicz i M. Sienicka, Historia literatury stanów Zjednoczonych w zarysie. Stulecie XVII-XIX, Państwowe Wydawictwo Naukowe, Stolica Polski 1983
• Materiały z A Maine Historical Society Web Site of Henry Wadsworth Longfellow

Kategorie: Amerykańscy poeci • Lingwistyka • Urodzeni w 1807 • Zmarli w 1882Ukryta kategoria: Zalążki sekcji artykułów

Obejmuje występujące w dziele nazwiska z wyjątkiem tych, które mieszczą się w tytułach ewentualnie nazwach (np. Kleiner, Mickiewicz, ul. H. Sienkiewicza).

Oprócz nazwisk w indeksie umieszcza się również: imiona “przednazwiskowe” (Albert z Aix), imiona historyczne panujących świeckich i duchownych (Ludwik XIV), nazewnicze formy starożytne (Cicero), a dodatkowo, o ile utwór artystyczny tego wymaga, imiona mitologiczne, biblijne, legendarne, a co więcej postaci literackie.

Nazwiska obce, o różnej pisowni stosowanej w Polsce (Voltaire - Wolter) natomiast nazwiska dwuczłonowe (Molińska Wojkowska) trzeba układać wobec obu formami z odsyłaczem do formy podstawowej głównej.

Imiona podaje się w pełnym brzmieniu ewentualnie także w postaci inicjału. Rezygnuje się z inicjału w tamtym czasie, podczas gdy pod ręką tym samym nazwisku występują imiona o jednakowych inicjałach (Śniadecki Jan i Jędrzej). W przypadku, kiedy reputacja umieszczone w indeksie budzi wątpliwości co do tożsamości osoby, wskazane jest mit zwięzłego wyjaśnienia indentyfikującego (Albert, wójt krakowski).

Swoim zakresem rejestr przypuszczalnie tulić napis główny a przypisy i komentarze.

Bibliografia

• Jan Trzynadlowski, Edytorstwo. Napis, mowa, opracowanie, Syreni gród 1983.

Kategorie: Nauki pomocnicze historii • Bibliologia • Językoznawstwo • Tekstologia

Spis treści

• 1 Legenda
• 2 Powiaty ziemskie 1919-1939
• 3 Powiaty miejskie 1920-1939
• 4 Ciekawostki
• 5 Przypisy
• 6 Zobacz też
• 7 Źródła

//

Legenda

• Powiaty podzielono na para grupy (tabele) – powiaty ziemskie i miejskie.
• Każda asysta reprezentuje jeden dwanaście miesięcy funkcjonowania powiatu (podany w nagłówku).
• Dla ułatwienia orientacji, seria lat funkcjonowania jednostek przytoczono blisko każdym powiecie. W przypadku, gdy powiat istniał również w 1945 roku, seria jego istnienia bardziej natężony próg tabeli oznaczono strzałką (→) – więcej w artykule Powiaty w Polsce od 1945.
• W przypadku, jak powiat istniał obecnie w 1919, 1920, 1921 ewentualnie 1922 roku, nie musi znaczyć to, że powiat powołano w 1919, 1920, 1921 ewentualnie 1922 roku; po cios wiodący prym znalazł się on lecz poniżej prawodawstwem niepodległej Rzeczypospolitej Polskiej, a nie w państwie zaborczym, w którym posiadał wyróżniający się stan prawny legislacyjny. Podobna położenie ma obszar w przypadku powiatu frysztackiego, w latach 1920-1938 należącego do Czechosłowacji.
• Dla uproszczenia, zabarwiono całą kolumnę poniekąd wówczas, gdy powiat powołano ewentualnie zniesiono w środku danego roku.
• Kiedy w środku roku nastąpiła zmiana przynależności wojewódzkiej, zabarwiona orszak odnosi się nieustannie do roku nowej przynależności administracyjnej.
• Przynależność wojewódzką poszczególnych powiatów pomagają odczytać kolory użyte w tabelach (przedstawione poniżej).

Kolor
Województwo

Kolor
Województwo

Kolor
Województwo

białostockie

kieleckie

krakowskie

lubelskie

lwowskie

łódzkie

nowogródzkie

poleskie

pomorskie

poznańskie

stanisławowskie

śląskie

tarnopolskie

warszawskie

wileńskie (Grunt Wileńska)

wołyńskie

Warszawa

• Powiaty uszeregowane są podług nazw obowiązujących w okresie ich istnienia. Nazwy powiatów utworzone po ewentualnych formalnych zmianach nazw powiatów, którym często wtórowały zmiany siedzib (od których nowe nazwy były wywodzone) o wiele się różnią od pierwotnych. W celu sprawniejszej nawigacji po artykule potraktowano je jak osobne hasła, oraz sekwencja ustawodawczy powiatów przedtem bądź po zmianie nazwy zaznaczono odsyłaczem (→ bądź ← zależnie od sytuacji chronologicznej).
• Fragmenty powiatów bez siedziby w obrębie Rzeczypospolitej Polskiej oznaczono symbolem (►) zaś przytoczono nazwę powiatu docelowego (odstępstwo: powiat wieleński – jego osiedle została przedzielona granicą państwową, a samą jednostkę wcielono do powiatu czarnkowskiego).
• Znak # oznacza jednokrotną zmianę przynależności wojewódzkiej. Oznaczenia te przytoczono zarówno w pobliżu nazwie powiatu (w wersji skupionej) kiedy i w prezentacji graficznej (w wersji rozbieżnej, wyraźnie zanim albo po każdej zmianie przynależności).
• W kolumnie drugiej skrótami państw, których fragmenty weszły w składniki II Rzeczypospolitej, oznaczono inherencja państwową powiatu (obszaru powiatu) nim I wojną światową (A – Austro-Węgry, N – Republika federalna niemiec, R – Rosja).
• Druga od prawej, pusta orszak oznacza czas okupacji hitlerowskiej i radzieckiej Nasz w latach 1939-1945.

Powiaty ziemskie 1919-1939

Znak # oznacza jednokrotną zmianę przynależności wojewódzkiej

Powiat
—
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
30
31
32
33
34
35
36
37
38
39
—
1945

augustowski
R
1919-39

→

baranowicki
R

1921-39

bardiowski
A

będziński
R
1919-39

→

bialski (Biała Krakowska)
A

1920-39

→

bialski (Biała Podlaska)
R
1919-39

→

białostocki
R
1919-39

→

białowieski
R

21-22

bielski (Bielsk Podlaski)
R
1919-39

→

bielski (Bielsko)
A

1920-39

→

biłgorajski
R
1919-39

→

błoński
R
1919-39

→

bocheński
A

1920-39

→

bohorodczański
A

1920-32

borszczowski
A

1920-39

bóbrecki
A

1920-39

→

brasławski
R

1922-39

brodnicki
N

1920-39

→

brodzki
A

1920-39

brzeski (Brzesko)
A

1920-39

→

brzeski (Brześć ponad Bugiem)
R

1921-39

brzeziński
R
1919-39

→

brzeżański
A

1920-39

brzozowski
A

1920-39

→

buczacki
A

1920-39

bydgoski #
N

1920-38 #
38-39

→

bytomski
N

→ 1922; ► świętochłowicki

chełmiński
N

1920-39

→

chełmski
R
1919-39

→

chodzieski
N

1920-39

→

chojnicki
N

1920-39

→

chrzanowski
A

1920-39

→

ciechanowski
R
1919-39

→

cieszanowski
A

1920-22
→ lubaczowski

cieszyński
A

1920-39

→

czadecki (część płn.)
A

czarnkowski
N

1920-39

→

czeskocieszyński
A

częstochowski
R
1919-39

→

człuchowski
N

→ 1920; ► chojnicki

czortkowski
A

1920-39

dąbrowski
A

1920-39

→

dębicki
A
ropczycki ←
1937-39

→

dobromilski
A

1920-39

doliński
A

1920-39

drohiczyński
R

1921-39

drohobycki
A

1920-39

dubieński
R

1921-39

duniłowicki #
R
21-
22
# 1922-25
→ postawski

działdowski #
N

1920-38 #
38-39

→

dziśnieński #
R
21-
22
# 1922-39

frydecki (część wsch.)
A

frysztacki
A

38-39

garwoliński #
R
1919-39 #
39

→

gliwicki
N

→ 1922; ► rudzki / ► tarnogórski

gniewski
N

1920-32

gnieźnieński
N

1920-39

→

gorlicki
A

1920-39

→

gostyniński
R
1919-39

→

gostyński
N

1920-39

→

górowski
N

→ 1920; ► leszczyński / ► rawicki

grodzieński
R

1921-39

grodziski
N

1920-32

→

gródecki
A

1920-39

grójecki
R
1919-39

→

grudziądzki
N

1920-39

→

grybowski
A

1920-32

horochowski
R

1921-39

horodeński
A

1920-39

hrubieszowski
R
1919-39

→

husiatyński
A

1920-25
→ kopyczyniecki

iłżecki
R
1919-39

→

inowrocławski #
N

1920-38 #
38-39

→

iwacewicki
R
kosowski (Kosów Poleski) ←
1935-39

janowski
R
1919-39

→

jarociński
N

1920-39

→

jarosławski
A

1920-39

→

jasielski
A

1920-39

→

jaworowski
A

1920-39

jędrzejowski
R
1919-39

→

kaliski #
R
1919-38 #
38-39

→

kałuski
A

1920-39

kamionecki
A

1920-39

kartuski
N

1920-39

→

katowicki
N

1922-39

→

kępiński
N

1920-39

→

kielecki
R
1919-39

→

kieżmarski
A

kobryński
R

1921-39

kolbuszowski
A

1920-39

→

kolneński
R
1919-32

kolski #
R
1919-38 #
38-39

→

kołomyjski
A

1920-39

konecki #
R
1919-39 #
39

→

koniński #
R
1919-38 #
38-39

→

konstantynowski
R
1919-32

kopyczyniecki
A
husiatyński ←
1925-39

kosowski (Kosów Huc.)
A

1920-39

kosowski (Kosów Pol.)
R

1921-35
→ iwacewicki

kostopolski
R

1925-39

koszyrski
R

1921-39

kościański
N

1920-39

→

kościerski
N

1920-39

→

kowelski
R

1921-39

kozienicki
R
1919-39

→

koźmiński
N

1920-32

krakowski
A

1920-39

→

krasnostawski
R
1919-39

→

krośnieński
A

1920-39

→

krotoszyński
N

1920-39

→

krzemieniecki
R

1921-39

kwidzyński
N

→ 1920; ► gniewski

kutnowski #
R
1919-39 #
39

→

leski (do 1931 liski)
A

1920-39

→

leszczyński
N

1920-39

→

lidzki
R

1921-39

limanowski
A

1920-39

→

lipnowski #
R
1919-38 #
38-39

→

lubaczowski
A
cieszanowski ←
1923-39

→

lubartowski
R
1919-39

→

lubawski
N

1920-39

→

lubelski
R
1919-39

→

lubliniecki
N

1922-39

→

lubomelski
R

1921-39

lwowski
A

1920-39

łańcucki
A

1920-39

→

łaski
R
1919-39

→

łęczycki
R
1919-39

→

łomżyński #
R
1919-39 #
39

→

łowicki #
R
1919-39 #
39

→

łódzki
R
1919-39

→

łucki
R

1921-39

łukowski
R
1919-39

→

łuniniecki
R

1921-39

makowski (Maków Maz.)
R
1919-39

→

makowski (Maków Podh.)
A

1924-32

miechowski
R
1919-39

→

mielecki
A

1920-39

→

międzychodzki
N

1920-39

→

międzyrzecki
N

→ 1920; ► międzychodzki / ► nowotomyski

miński
R
1919-39

→

mławski
R
1919-39

→

mogileński
N

1920-39

→

mołodeczański
R

1927-39

morski
N

1927-39

→

mościski
A

1920-39

myślenicki
A

1920-39

→

nadwórniański
A

1920-39

namiestowski
A

→ 1924; ► spisko-orawski

namysłowski
N

→ 1920; ► kępiński

nidzicki
N

→ 1920; ► działdowski

nieszawski #
R
1919-38 #
38-39

→

nieświeski
R

1921-39

niżański
A

1920-39

→

nowogródzki
R

1921-39

nowosądecki
A

1920-39

→

nowotarski
A

1920-39

→

nowotomyski
N

1920-39

→

obornicki
N

1920-39

→

odolanowski
N

1920-32

olkuski
R
1919-39

→

opatowski
R
1919-39

→

opoczyński #
R
1919-39 #
39

→

ostrogski
R

1921-24
→ zdołbunowski

ostrołęcki #
R
1919-39 #
39

→

ostrowski (Wysepka Maz.) #
R
1919-39 #
39

→

ostrowski (Wyspa Wlkp.)
N

1920-39

→

ostródzki
N

→ 1920; ► lubawski

ostrzeszowski
N

1920-32

oszmiański
R

1922-39

oświęcimski
A

1920-32

peczeniżyński
A

1920-29

pilźnieński
A

1920-32

pińczowski
R
1919-39

→

piński
R

1921-39

piotrkowski
R
1919-39

→

pleszewski
N

1920-32

płocki
R
1919-39

→

płoński
R
1919-39

→

podgórski
A

1920-23

podhajecki
A

1920-39

postawski
R
duniłowicki ←
1926-39

poznański
N

1925-39

→

poznański wschodni
N

1920-24

poznański zachodni
N

1920-24

prużański
R

1921-39

przasnyski
R
1919-39

→

przemyski
A

1920-39

→

przemyślański
A

1920-39

przeworski
A

1920-39

→

pszczyński
N

1922-39

→

pucki
N

1920-27

puławski
R
1919-39

→

pułtuski
R
1919-39

→

raciborski
N

→ 1922; ► rybnicki

radomski
R
1919-39

→

radomszczański
R
1919-39

→

radziechowski
A

1920-39

radzymiński
R
1919-39

→

radzyński
R
1919-39

→

rawicki
N

1920-39

→

rawski (Rawa Maz.) #
R
1919-39 #
39

→

rawski (Rawa Ruska)
A

1920-39

rohatyński
A

1920-39

ropczycki
A

1920-37
→

rówieński
R

1921-39

rudecki
A

1920-39

rudzki
N

1922-24

rybnicki
N

1922-39

→

rypiński #
R
1919-38 #
38-39

→

rzeszowski
A

1920-39

→

samborski
A

1920-39

sandomierski
R
1919-39

→

sanocki
A

1920-39

→

sarneński #
R

1921-30 #
1930-39

sejneński
R
1919-25

sępoleński
N

1920-39

→

siedlecki
R
1919-39

→

sieradzki
R
1919-39

→

sierpecki
R
1919-39

→

skałacki
A

1920-39

skierniewicki #
R
1919-39 #
39

→

skolski
A

1920-32

słonimski
R

1921-39

słupecki
N
1919-32

sniński
A

sochaczewski
R
1919-39

→

sokalski
A

1920-39

sokołowski #
R
1919-39 #
39

→

sokólski
R
1919-39

→

spisko-orawski
A

1920-25

stanisławowski
A

1920-39

starogardzki
N

1920-39

→

starolubowelski
A

starosamborski
A

1920-32

starowiejski
A

→ 1920; ► spisko-orawski

stoliński
R

1923-39

stołpecki
R

1921-39

stopnicki
R
1919-39

→

stryjski
A

1920-39

strzelneński
N

1920-32

strzyżowski
A

1920-32

suwalski
R
1919-39

→

sycowski
N

→ 1920; ► kępiński / ► odolanowski / ► ostrzeszowski

szamotulski
N

1920-39

→

szczuczyński (Grajewo)
R
1919-39

→

szczuczyński (Szczuczyn)
R

1929-39

szubiński #
N

1920-38 #
38-39

→

śmigielski
N

1920-32

śniatyński
A

1920-39

średzki
N

1920-39

→

śremski
N

1920-39

→

świecki
N

1920-39

→

święciański
R

1922-39

świętochłowicki
N

1922-39

tarnobrzeski
A

1920-39

→

tarnogórski
N

1922-39

→

tarnopolski
A

1920-39

tarnowski
A

1920-39

→

tczewski
N

1920-39

→

tłumacki
A

1920-39

tomaszowski
R
1919-39

→

toruński
N

1920-39

→

trembowelski
A

1920-39

trzciański
A

→ 1920; ► spisko-orawski

tucholski
N

1920-39

→

turczański #
A

1920-31 #
1931-39

turecki #
R
1919-38 #
38-39

→

wadowicki
A

1920-39

→

warszawski
R
1919-39

→

wąbrzeski
N

1920-39

→

wągrowiecki
N

1920-39

→

wejherowski
N

1920-28

węgrowski #
R
1919-39 #
39

→

wieleński
N

→ 1920; ► czarnkowski

wielicki
A

1920-32

wieluński
R
1919-39

→

wilejski #
R
21-
22
# 1922-39

wileńsko-trocki
R

1922-39

witkowski
N

1920-27

włocławski #
R
1919-38 #
38-39

→

włodawski
R
1919-39

→

włodzimierski
R

1921-39

włoszczowski
R
1919-39

→

wolsztyński
N

1920-39

→

wołkowyski
R

1921-39

wołożyński
R

1921-39

wrzesiński
N

1920-39

→

wschowski
N

→ 1920; ► leszczyński

wyrzyski #
N

1920-38 #
38-39

→

wysokomazowiecki
R
1919-39

→

zabrski
N

→ 1922; ► rudzki

zaleszczycki
A

1920-39

zamojski
R
1919-39

→

zawierciański
R

1927-39

→

zbaraski
A

1920-39

zborowski
A

1920-39

zdołbunowski
R
ostrogski ←
1925-39

złoczowski
A

1920-39

złotowski
N

→ 1920; ► sępoleński

żniński
N

1920-39

→

żółkiewski
A

1920-39

żydaczowski
A

1920-39

żywiecki
A

1920-39

→

Powiaty miejskie 1920-1939

Znak # oznacza jednokrotną zmianę przynależności wojewódzkiej

Powiat
—
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
30
31
32
33
34
35
36
37
38
39
—
1945

Białystok
R

1928-39

→

Bielsko
A
1920-39

→

Bydgoszcz
N
1920-38 #
38-39

→

Bytom
N

→ 1922; ► świętochłowicki

Chorzów
N
Królewska Huta ←
1934-39

→

Częstochowa
R

1928-39

→

Gdynia
N

1929-39

→

Gniezno
N

1928-39

→

Grudziądz
N
1920-39

→

Inowrocław
N

1928-38 #
38-39

→

Katowice
N

1922-39

→

Kraków
A
1920-39

→

Królewska Huta
N

1922-34
→ Chorzów

→

Lublin
R

1928-39

→

Lwów
A
1920-39

Łódź
R

1928-39

→

południowo-warszawski
R

1928-39

Poznań
N
1920-39

→

północno-warszawski
R

1928-39

prasko-warszawski
R

1928-39

Radom
R

1932-39

→

Sosnowiec
R

1928-39

→

śródmiejsko-warszawski
R

1931-39

Toruń
N
1920-39

→

Wilno
R

1928-39

Ciekawostki

• 1922: Bytom (Niekonwencjonalny Bytom) – po przejęciu przez administrację polską części Górnego Śląska – 20 czerwca 1922 roku (żniwo podziału poplebiscytowego) – w granicach województwa śląskiego znalazła się część należącego poprzednio do Niemiaszek powiatu miejskiego Bytom – eksklawa Friedenshütte (pol. Bytom Niekonwencjonalny). Rozporządzeniem z dnia 17. czerwca 1922 r. w przedmiocie ustroju powiatowego Województwa Śląskiego ustanowiono powiat świętochłowicki zawierający gminy wiejskie (…) przypadłe do Państwa Polskiego z dotychczasowych pruskich powiatów Bytom sioło i Bytom miasto (Dz. U. Śl. z 1922 r. Nr 1, poz. 2). W spisie populacja województwa, wydanym 5 sierpnia 1922 (apendyks do ww. rozporządzenia), Bytom Pionierski rzeczony jest jak wieś (wspólnota wiejska), a równolegle część miasta Bytomia (Dz. U. Śl. z 1922 r. Nr 13, poz. 43). W międzyczasie 10 lipca 1922 roku z tej części pruskiego powiatu miejskiego Bytomia, która przypadła Polsce utworzono samodzielną gminę wiejską Prekursorski Bytom (Dz. U. Śl. z 1922 r. Nr 5, poz. 16). Z uwagi na niejasną sytuację prawno-administracyjną terenu Nowego Bytomia w okresie 20 czerwca-10 lipca 1922 możliwe jest wysunięcie tezy, że pozostawał on w owym czasie nadal częścią powiatu miejskiego Bytom, a wtedy, że część tego powiatu do 10 lipca 1922 znajdowała się w granicach Polski.

Przypisy

1. ↑ W 1945 roku Polsce przypadła zachodnia część powiatu augustowskiego z woj. białostockiego bez miejscowości takich gdy Adamowicze, Łojki i Sopoćkinie, które weszły w kompozycja ZSRR. Sadyba powiatu – Augustów – pozostała po polskiej stronie granicy.
2. ↑ 2,0 2,1 W 1938 roku przyłączono do Lokalny część powiatu bardiowskiego z fragmentem Cygielki przylegającym do Wysowej. Przyłączono ją do powiatu gorlickiego w woj. krakowskim.
3. ↑ → 1938; ► gorlicki
4. ↑ W 1945 roku Polsce przypadła zachodnia część powiatu bielskiego z woj. białostockiego bez części Puszczy Białowieskiej i kilku miejscowości położonych po jej południowej stronie, które weszły w składniki ZSRR. Sadyba powiatu – Bielsk Podlaski – pozostała po polskiej stronie granicy.
5. ↑ W 1945 roku Polsce przypadły północno-zachodnie skrawki powiatu brzeskiego z woj. poleskiego (fragmenty a) gminy Połowce z m.in. miejscowościami Klukowicze, Litwinowicze, Siemichocze, Tymianka, Wólka Nurzecka i Wyczółki tudzież b) gminy Wysokie Litewskie z m.in. miejscowościami Tokary i Wilanowo. Sadyba powiatu – Brześć ponad Bugiem – znalazła się po wschodniej stronie granicy, w ZSRR. Kraj nad wisłą część powiatu brzeskiego została zintegrowana z powiatem bielskim w woj. białostockim (1945); od 1952 tereny te należą do powiatu siemiatyckiego.
6. ↑ 6,0 6,1 W 1922 roku w Polsce znalazła się część powiatu bytomskiego z 13 gminami (Brzeziny, Brzozowice, Chropaczów, Dąbrówka Wielka, Hajduki Nowe, Hajduki Wielkie, Głaz, Lipiny, Łagiewniki, Orzegów, Piekary Wielkie, Szarlej, Świętochłowice) i 7 obszarami dworskimi. Sadyba powiatu – Bytom – pozostała po niemieckiej stronie granicy. Z polskiej części powiatu bytomskiego utworzono powiat świętochłowicki w woj. śląskim.
7. ↑ W 1920 roku Polsce przypadła większa część powiatu chodzieskiego bez miejscowości: Ługi Ujskie, Motylewo, Piła, Skórka i Stobno. Sadyba powiatu – Chodzież – znalazła się po polskiej stronie granicy.
8. ↑ 8,0 8,1 W 1920 w roku Polsce znalazła się północno-wschodnia część powiatu człuchowskiego. Osiedle powiatu – Człuchów – pozostała po niemieckiej stronie granicy. Polską część powiatu człuchowskiego przyłączono do powiatu chojnickiego w woj. pomorskim.
9. ↑ 9,0 9,1 W 1938 roku przyłączono do Własny z Czechosłowacji powiat czeskocieszyński (razem z siedzibą powiatu – Czeskim Cieszynem). Powiat przyłączono do powiatu cieszyńskiego w woj. śląskim.
10. ↑ 10,0 10,1 16 listopada 1938 roku włączono do Nasz północny odpad powiatu czadeckiego z Czechosłowacji z częściami pospólstwo: Czarne, Oleśna, Skalite i Świerczynowiec. Sadyba powiatu – Czadca – pozostała po czechosłowackiej stronie granicy. Przyłączona do Lokalny część powiatu została zintegrowana 1 lutego 1939 roku z powiatem cieszyńskim w woj. śląskim.
11. ↑ 11,0 11,1 16 listopada 1938 roku włączono do Lokalny orientalny odpad powiatu frydeckiego z Czechosłowacji z 4 gminami i częściami 11 populacja. Sadyba powiatu – Frydek – pozostała po czechosłowackiej stronie granicy. Przyłączona do Lokalny część powiatu została włączona 1 lutego 1939 roku do powiatu cieszyńskiego (gminy: Morawka, Szonów, Wojkowice, Żermanice natomiast części populacja: Bartowice, Błędowice Górne, Błędowice Średnie, Ligota Dolna, Ligota Górna, Noszowice) i frysztackiego (części plebs: Gruszów, Hermanice, Michałkowice, Radwanice i Śląska Ostrawa) w woj. śląskim.
12. ↑ W 1945 roku Polsce przypadła część powiatu cieszyńskiego w granicach sprzed listopada 1938 roku (bez dawnego powiatu czeskocieszyńskiego natomiast włączonych 16 listopada 1938 roku fragmentów powiatów czadeckiego i frydeckiego), potwierdzonych umową o ostatecznym wytyczeniu granicy polsko-czechosłowackiej ratyfikowaną 14 lutego 1959 roku (obszary te weszły w zestaw Czechosłowacji).
13. ↑ → 1938 (1939); ► cieszyński
14. ↑ 14,0 14,1 W 1920 w roku Polsce znalazła się południowa część powiatu wieleńskiego na lewym brzegu Noteci (Chełst, Drawsko, Drawski Młyn, Gulcz, Kamiennik, Kawczyn, Kwiejce, Marylin, Mikołajewo, Nowe Kwiejce, Pełcza, Pęckowo, Piłka, Rosko, Wrzeszczyna natomiast część Wielenia). Osiedle powiatu – Wieleń – została przedzielona granicą polsko-niemiecką. Polską część powiatu wieleńskiego przyłączono do powiatu czarnkowskiego w woj. poznańskim.
15. ↑ W 1920 roku Polsce przypadła większa część powiatu czarnkowskiego bez miejscowości na prawym brzegu Noteci (Biała, Bukowiec, Gajewo, Kuźnica Czarnkowska, Łomnica, Niekursko, Nowa Osiedle wiejskie, Radolin, Radolinek, Radosiew, Runowo, Rychlik, Sarcz, środek, Smolarnia, Straduń, Teresin, Wrząca, Zofiowo). Osiedle powiatu – Czarnków – znalazła się po polskiej stronie granicy.
16. ↑ Inna używana imię: cieszyński zachodni.
17. ↑ → 1938; ► cieszyński
18. ↑ W 1945 roku Polsce przypadła zachodnia część powiatu dobromilskiego z woj. lwowskiego m.in. z miejscowościami Bircza, Kalwaria Pacławska i Wojtkowa. Sadyba powiatu – Dobromil – znalazła się po wschodniej stronie granicy, w ZSRR. Lechistan część powiatu dobromilskiego została zintegrowana z powiatem przemyskim w dopiero co utworzonym woj. rzeszowskim (1945).
19. ↑ Inna używana imię: dubnowski.
20. ↑ Inna używana określenie: duniłowiczowski.
21. ↑ 21,0 21,1 W 1920 w roku Polsce znalazła się część powiatu nidzickiego m.in. z Działdowem, Lidzbarkiem i Płośnicą. Sadyba powiatu – Nidzica – pozostała po niemieckiej stronie granicy. Z polskiej części powiatu nidzickiego utworzono powiat działdowski w woj. pomorskim.
22. ↑ → 1938 (1939); ► cieszyński
23. ↑ Powiat frysztacki, będący w latach 1938-1939 częścią województwa śląskiego, jak część Nasz rzeczony jest w Dzienniku Ustaw RP po II wojnie światowej właśnie cios (Dz. U. z 1945 r. Nr 33, poz. 196), co być może być podyktowane sporem o Zaolzie między Polską a Czechosłowacją i nieuregulowaną legalnie kwestią przebiegu granicy, niedostatek innych źródeł potwierdzających nierozłączność całego powiatu bądź jego części do Własny w 1945 roku. Osiedle powiatu – Frysztat – znalazła się wniwecz po czechosłowackiej stronie granicy.
24. ↑ 24,0 24,1 24,2 W 1922 roku w Polsce znalazła się część powiatu gliwickiego z 3 gminami (Gierałtowice, Mikoleska, Przyszowice) i 3 obszarami dworskimi. Sadyba powiatu – Gliwice – pozostała po niemieckiej stronie granicy. Kraj nad wisłą część powiatu gliwickiego została zintegrowana z powiatem rudzkim (Gierałtowice, Przyszowice) i tarnogórskim w woj. śląskim.
25. ↑ 25,0 25,1 W 1920 w roku Polsce znalazła się część powiatu kwidzyńskiego: 1) w wyniku postanowień traktatu wersalskiego – fałszywy obrębek Wisły; 2) po plebiscycie na Powiślu (Bursztych, Janowo, Kramrowo, Nowe Lignowy, Pólko Małe). Sadyba powiatu – Kwidzyn – pozostała po niemieckiej stronie granicy. Z polskiej części powiatu kwidzyńskiego utworzono powiat gniewski w woj. pomorskim.
26. ↑ W 1945 roku Polsce przypadła część powiatu gorlickiego w granicach sprzed listopada 1938 roku (bez terenów powyżej rzeką Cygielką, które weszły w kompozycja Czechosłowacji), potwierdzonych umową o ostatecznym wytyczeniu granicy polsko-czechosłowackiej ratyfikowaną 14 lutego 1959 roku.
27. ↑ 27,0 27,1 27,2 W 1920 w roku Polsce znalazł się część powiatu górowskiego. Sadyba powiatu – Góra – pozostała po niemieckiej stronie granicy. Polską część powiatu górowskiego przyłączono do powiatów: leszczyńskiego (Jabłonna, Kaczkowo, Rojęczyn) i rawickiego (Trzebosz) w woj. poznańskim.
28. ↑ W 1945 roku Polsce przypadły południowo-zachodnie skrawki powiatu grodzieńskiego z woj. białostockiego m.in. z miejscowościami Krynki i Kruszyniany. Osiedle powiatu – Grodno – znalazła się po wschodniej stronie granicy, w ZSRR. Kraj nad wisłą część powiatu grodzieńskiego została zintegrowana z powiatem sokólskim w tymże województwie (1945).
29. ↑ Powiat z siedzibą w Grodzisku Wielkopolskim; nie mamić z powiatem grodziskim z siedzibą w Grodzisku Mazowieckim.
30. ↑ W 1945 roku Polsce przypadła zachodnia część powiatu jaworowskiego z woj. lwowskiego (wspólnota Wielkie Oczy – 8 gromad). Sadyba powiatu Jaworów znalazła się po wschodniej stronie granicy, w ZSRR. Rzeczpospolita polska część powiatu jaworowskiego została zintegrowana z powiatem lubaczowskim w świeżo utworzonym woj. rzeszowskim (1945).
31. ↑ W 1920 roku Polsce przypadła większa część powiatu kartuskiego bez miejscowości: Czapielsk, Huta Dolna, Huta Górna, Jodłowno, Klonowo Dolne, Klonowo Górne, Kolbudy, Łapino, Majdany, Marszewo, Miłowo, Nowa Osiedle wiejskie Przywidzka, Ostróżki, Pomlewo, Pręgowo, Przywidz, Roztoka, Szklana Góra, Ząbrsko Dolne i Ząbrsko Górne, włączonych do Wolnego Miasta Gdańska. Osiedle powiatu – Kartuzy – znalazła się po polskiej stronie granicy. Coraz w tym samym roku dokonano korekty granicy – Żukówko znowu znalazło się w Niemczech.
32. ↑ 32,0 32,1 W 1920 w roku Polsce znalazła się północno-wschodnia część powiatu namysłowskiego (Dalanów, Darnowiec, Drożki, Krzyżowniki, Obcisły Buczek, Proszów, Rychtal, Skoroszów, Stogniewice, Mocny Buczek, Zgorzelec). Osiedle powiatu – Namysłów – pozostała po niemieckiej stronie granicy. Polską część powiatu namysłowskiego przyłączono do powiatu kępińskiego w woj. poznańskim.
33. ↑ 33,0 33,1 33,2 33,3 W 1920 w roku Polsce znalazła się wschodnia część powiatu sycowskiego. Osiedle powiatu – Syców – pozostała po niemieckiej stronie granicy. Polską część powiatu sycowskiego przyłączono do powiatów: kępińskiego (Bałdowice, Bralin, Chojęcin, Domasłów, Gola, Głupia gęś Wielka, Miechów, Marcinki, Mnichowice, Nosale, Nowa Osiedle wiejskie Książęca, Pisarzowice, Słupia, Tabor Wąski, Tabor Mocny, Trębaczów, Turkowy, Zbyczyna), odolanowskiego (Bronisławka, Cieszyn, Chojnik, Czesławice, Dobrzec, Hetmanów, Janisławice, Jarnostaw, Jesiona, Kałkowskie, Kąty Śląskie, Kocina, Konradów, Kopalina, Kuźnica Kącka, Lipskie, Łachów, Mariak, Możdżanów, Pawłów, Piła, Sobki, Sośnie, Starża, Surmin, Szklarka Śląska, Żabnik) i ostrzeszowskiego (Mąkoszyce, Niwki Książęce, Rybin) w woj. poznańskim.
34. ↑ 34,0 34,1 W 1938 roku przyłączono do Lokalny część powiatu kieżmarskiego z gminą Las jaworowy i częścią gminy Ździar. Sadyba powiatu – Kieżmark – pozostała po czechosłowackiej stronie granicy. Polską część powiatu kieżmarskiego przyłączono do powiatu nowotarskiego w woj. krakowskim.
35. ↑ → 1938; ► nowotarski
36. ↑ Inna ortografia: kossowski.
37. ↑ Inna używana imię: kamień-koszyrski.
38. ↑ W 1920 roku Polsce przypadła większa część powiatu kościerskiego bez miejscowości: Blizny, Borowina, Afroamerykanka Huta, Częstocin, Drzewina, Gromadzin, Kierzkowo, Olszanka, Pawłowo, Droga cierniowa Górne, Droga cierniowa Dolne, Sucha Huta, Trzepowo włączonych do Wolnego Miasta Gdańska. Sadyba powiatu – Kościerzyna – znalazła się po polskiej stronie granicy.
39. ↑ Powiat z siedzibą w Krośnie; nie łudzić z powiatem krośnieńskim z siedzibą w Krośnie Odrzańskim.
40. ↑ W 1945 roku Polsce przypadła część powiatu leskiego z woj. lwowskiego m.in. bez miejscowości (które weszły w składniki ZSRR) przyłączonych później do Nasz (1951) w wyniku umowy o zmianie granic z ZSRR (w tym Ustrzyk Dolnych), przywrócono oraz granicę południową sprzed listopada 1938 roku (bez tzw. źródłowiska Udawy), potwierdzonych umową o ostatecznym wytyczeniu granicy polsko-czechosłowackiej ratyfikowaną 14 lutego 1959 roku.
41. ↑ 41,0 41,1 W 1920 w roku Polsce znalazła się północno-wschodnia część powiatu wschowskiego z miejscowościami: Brenno, Bukówiec Górny, Dominice, Gołanice, Grotniki, Jezierzyce Kościelne, Krzycko Małe, Krzycko Wielkie, Miastko, Niechłód, Potrzebowo, Przylesie, Radomyśl, Sądzia, Ujazdowo, Wijewo, Włoszakowice, Zaborówiec i Zbarzewo. Sadyba powiatu – Wschowa – pozostała po niemieckiej stronie granicy. Polską część powiatu wschowskiego przyłączono do powiatu leszczyńskiego w woj. poznańskim.
42. ↑ 42,0 42,1 W 1920 w roku Polsce znalazła się część powiatu ostródzkiego z 3 gminami (Groszki, Lubstynek i Napromek). Osiedle powiatu – Ostróda – pozostała po niemieckiej stronie granicy. Polską część powiatu ostródzkiego przyłączono do powiatu lubawskiego w woj. pomorskim.
43. ↑ W 1922 roku Polsce przypadła większa część powiatu lublinieckiego bez lud: Bzinica Nowa, Bzinica Stara, Ograniczona, Dzielna, Główczyce, Główczyce, Gwoździany, Jeżowa, Klekotna, Szereg ludzi, Koszwice, Ligota Dobrodzieńska, Łagiewniki Małe, Makowczyce, Molna, Myślina, Panoszów, Pludry, Rzędowice, Sieraków, Szemrowice, Skrzydłowice, Turza, Warłów, Wędzina, Zborowskie i Zwóz zaś miasta Dobrodzień. Sadyba powiatu – Lubliniec – znalazła się po polskiej stronie granicy.
44. ↑ 44,0 44,1 44,2 W 1920 w roku Polsce znalazła się wschodnia część powiatu międzyrzeckiego na prawym brzegu Obry. Osiedle powiatu – Międzyrzecz – pozostała po niemieckiej stronie granicy. Polską część powiatu międzyrzeckiego przyłączono do powiatu międzychodzkiego (Dormowo, Głażewo, Lewice, Łowyń, Silna, Stoki, Świechocin, Wrony) i nowotomyskiego (Chojniki, Chrośnica, Grubsko, Jabłonka Stara, Jastrzębsko Stare, Lewiczynek, Lubień, Łęczno, Łomnica, Miedzichowo, Nądnia, Nowa Silna, Nowa Osiedle wiejskie Zbąska, Nowe Czeskie, Nowe Jastrzębsko, Oryginalny Podworzec, Pąchy, Perzyny, Prądówka, Przychodzko, Przyprostynia, Stare Czeskie, Zwierzchnik Hacjenda, Stefanowo, Strzyżewo, Szklarka Trzcielska, Toczeń, Zachodzko, Zakrzewko, Kula u nogi, Zbąszyń) w woj. poznańskim.
45. ↑ Inna używana określenie: mińsko-mazowiecki.
46. ↑ Inna używana imię: mołodecki.
47. ↑ W 1945 roku Polsce przypadła zachodnia część powiatu mościskiego z woj. lwowskiego – część gminy Małnów z Kalnikowem i zachodnim fragmentem Starzawy. Osiedle powiatu – Mościska – znalazła się po wschodniej stronie granicy, w ZSRR. Lechistan część powiatu mościskiego została zintegrowana z powiatem przemyskim (dział północna) w dopiero co utworzonym woj. rzeszowskim (1945).
48. ↑ 48,0 48,1 W 1924 roku w Polsce znalazła się część powiatu namiestowskiego z fragmentem gminy Lipnica Wielka. Sadyba powiatu – Namiestów – pozostała po czechosłowackiej stronie granicy. Polską część powiatu namiestowskiego przyłączono do powiatu spisko-orawskiego w woj. krakowskim.
49. ↑ 49,0 49,1 49,2 W 1938 roku w Polsce znalazła się część powiatu namiestowskiego z fragmentem Bobrowa (element zachodniego stoku góry Krywań) i Półgóry (gorący stromizna Mędralowej/Jałowca Małego). Przyłączono ją słusznie do powiatów nowotarskiego i żywieckiego w woj. krakowskim.
50. ↑ → 1938; ► nowotarski / ► żywiecki
51. ↑ 51,0 51,1 W 1938 roku przyłączono do Krajowy część powiatu starolubowelskiego z fragmentami Legnawy, Małego Lipnika, Małego Sulina, Zakonnica powyżej Popradem i Stariny leżącymi powyżej Popradem. Przyłączono ją do powiatu nowosądeckiego w woj. krakowskim.
52. ↑ W 1945 roku Polsce przypadła część powiatu nowosądeckiego w granicach sprzed listopada 1938 roku (bez przyłączonego w tamtym czasie fragmentu doliny Popradu obwód Żegiestowa, kto wszedł w zawartość Czechosłowacji), potwierdzonych umową o ostatecznym wytyczeniu granicy polsko-czechosłowackiej ratyfikowaną 14 lutego 1959 roku.
53. ↑ 53,0 53,1 W 1938 roku przyłączono do Własny część powiatu starowiejskiego z Leśnicą tudzież fragmentami Lechnicy i Szwabów Niżnich. Włączono ją do powiatu nowotarskiego w woj. krakowskim.
54. ↑ 54,0 54,1 W 1938 roku w Polsce znalazła się część powiatu trzciańskiego z wsiami Głodówka i Sucha Góra (w latach 1924-1938 należącymi do Czechosłowacji) tudzież fragmentem gminy Trzciana następny z Lipnicą Wielką. Przyłączono ją do powiatu nowotarskiego w woj. krakowskim.
55. ↑ W 1945 roku Polsce przypadła część powiatu nowotarskiego w granicach sprzed listopada 1938 roku (bez Jaworzyny Spiskiej i Leśnicy, Głodówki, Suchej Góry i skrawków terenów leśnych między Lipnicą Wielką a Bobrowem i Rabczą, które weszły w zestaw Czechosłowacji), potwierdzonych umową o ostatecznym wytyczeniu granicy polsko-czechosłowackiej ratyfikowaną 14 lutego 1959 roku.
56. ↑ Inna używana imię: pilzneński.
57. ↑ W 1945 roku Polsce przypadła zachodnia część powiatu przemyskiego z woj. lwowskiego bez miejscowości (które weszły w kompozycja ZSRR) takich gdy Medyka (przyłączona znowu do Własny w 1948 roku) i Niżankowice. Sadyba powiatu – Przemyśl – znalazła się po polskiej stronie granicy.
58. ↑ 58,0 58,1 W 1922 roku w Polsce znalazła się część powiatu raciborskiego z 19 gminami (Adamowice, Bełsznica, Bluszczów, Bogunice, Brzezie, Buków, Gorzyce, Gorzyczki, Głaz, Kobyla, Kornowacz, Ligota Tworkowska, Lubomia, Nieboczowy, Pogrzebień, Raszczyce, Poroże, Syrynia, Uchylsko) i 19 obszarami dworskimi. Sadyba powiatu – Racibórz – pozostała po niemieckiej stronie granicy. Rzeczpospolita polska część powiatu raciborskiego została zintegrowana z powiatem rybnickim w woj. śląskim.
59. ↑ Inna używana miano: rawsko-mazowiecki.
60. ↑ Inna używana imię: rawsko-ruski.
61. ↑ W 1945 roku Polsce przypadły zachodnie skrawki powiatu rawskiego z woj. lwowskiego, które włączono do: 1) powiatu tomaszowskiego: a) gród Uhnów; b) gminy: Bełżec, Lubycza Królewska, Tarnoszyn i Wierzbica (przekształconą w gminę Uhnów); c) gromady Hrebenne i Siedliska z gminy Siedliska (J. Feduszka: Zmiany przebiegu granicy, 2001; Dz. U. z 1945 r. Nr 26, poz. 160) zaś do 2) powiatu lubaczowskiego w świeżo utworzonym woj. rzeszowskim (1945): Dziewięcierz (z gminy Potylicz), Radruż (z gminy Wróblaczyn), Werchrata i Prusie (z gminy Siedliska).
62. ↑ → dębicki
63. ↑ 63,0 63,1 W 1922 roku w Polsce znalazła się część powiatu zabrskiego z 9 gminami (Bielszowice, Bujaków, Chudów, Kończyce, Makoszowy, Paniowy, Paniówki, Pawłów, Ruda) i 3 obszarami dworskimi. Osiedle powiatu – Zabrze (Hindenburg) – pozostała po niemieckiej stronie granicy. Z polskiej części powiatu zabrskiego utworzono powiat rudzki w woj. śląskim.
64. ↑ W 1922 roku Polsce przypadła większa część powiatu rybnickiego bez populacja i obszarów dworskich: Bargłówka, Dolna Osada rolnicza, Górki, Jankowice Rudzkie, Osada Renerowska, Kuźnia Nieborowska, Nieborowice, Pilchowice, Ruda Kozielska, Płomienisty, Stanica, Stodoły i Wielopole Pilchowickie. Sadyba powiatu – Rybnik – znalazła się po polskiej stronie granicy.
65. ↑ 65,0 65,1 W 1920 w roku Polsce znalazła się część powiatu złotowskiego m.in. z Kamieniem, Sępólnem, Sypniewem i Więcborkiem. Sadyba powiatu – Złotów – pozostała po niemieckiej stronie granicy. Z polskiej części powiatu złotowskiego utworzono powiat sępoleński w woj. pomorskim.
66. ↑ W 1938 roku przyłączono do Własny część powiatu snińskiego z fragmentem Osadnego w górę źródła Udawy (z fragmentem linii kolejowej Oryginalny Łupków – Cisna). Przyłączono ją do powiatu leskiego w woj. lwowskim.
67. ↑ → 1938; ► leski
68. ↑ W 1945 roku Polsce przypadły zachodnie fragmenty powiatu sokalskiego, które włączono do powiatu hrubieszowskiego: a) gród Bełz; b) gminy Bełz, Chorobrów, Krystynopol i Waręż (J. Feduszka: Zmiany przebiegu granicy, 2001; Dz. U. z 1945 r. Nr 26, poz. 160)
69. ↑ W 1945 roku Polsce przypadła zachodnia część powiatu sokólskiego z woj. białostockiego bez Odelska, kto wszedł w składniki ZSRR. Osiedle powiatu – Sokółka – pozostała po polskiej stronie granicy.
70. ↑ 70,0 70,1 W 1920 roku w Polsce znalazła się część powiatu starowiejskiego (Afroamerykanka Góra, Dursztyn, Falsztyn, Frydman, Jurgów, Kacwin, Krempachy, Łapszanka, Łapsze Niżne, Łapsze Wyżne, Niedzica, Nowa Biała, Rzepiska, Trybsz). Osiedle powiatu – Stara Osiedle wiejskie Spiska – pozostała po czechosłowackiej stronie granicy. Polską część powiatu starowiejskiego przyłączono do powiatu spisko-orawskiego w woj. krakowskim.
71. ↑ 71,0 71,1 W 1920 roku w Polsce znalazła się część powiatu trzciańskiego (Bukowina, Chyżne, Głodówka, Harkabuz, Jabłonka, Lipnica Mała, Orawka, Furiat, Podsarnie, Podszkle, Podwilk, Sucha Góra, Zubrzyca Dolna, Zubrzyca Górna i część gminy Lipnica Wielka). Osiedle powiatu – Trzciana – pozostała po czechosłowackiej stronie granicy. Polską część powiatu trzciańskiego przyłączono do powiatu spisko-orawskiego w woj. krakowskim.
72. ↑ → 1938; ► nowosądecki
73. ↑ → 1938; ► nowotarski
74. ↑ Inna używana imię: strzeliński.
75. ↑ Powiat z siedzibą w Środzie Wielkopolskiej; nie bałamucić z powiatem średzkim z siedzibą w Środzie Śląskiej.
76. ↑ 76,0 76,1 W 1922 roku Polsce znalazła się część należącego już do Fryc powiatu miejskiego Bytom – eksklawa Friedenshütte (pol. Bytom Prekursorski). Zasadnicza część Bytomia znalazła się po zachodniej stronie granicy, w Niemczech. Polską część powiatu miejskiego Bytom przyłączono do powiatu świętochłowickiego w woj. śląskim.
77. ↑ W 1922 roku Polsce przypadła większa część powiatu tarnogórskiego bez tłum: Górniki, Grzybowice, Laryszów, Miedary, Mikulczyce, Ptakowice, Stolarzowice, Wieszowa, Wilkowice natomiast Zbrosławice. Sadyba powiatu – Tarnowskie Góry – znalazła się po polskiej stronie granicy.
78. ↑ Powiat z siedzibą w Tomaszowie Lubelskim; nie tumanić z powiatem tomaszowskim z siedzibą w Tomaszowie Mazowieckim.
79. ↑ Powiat z siedzibą w Trzcianie (Republika słowacji); nie pogrywać z powiatem trzcianeckim z siedzibą w Trzciance.
80. ↑ → 1938; ► nowotarski
81. ↑ W 1945 roku Polsce przypadły zachodnie skrawki powiatu turczańskiego z woj. lwowskiego: wspólnota Tarnawa Niżna a część gminy Sianki (z m.in. miejscowościami Beniowa i Sianki). Sadyba powiatu – Turka – znalazła się po wschodniej stronie granicy, w ZSRR. Kraj nad wisłą część powiatu turczańskiego została zintegrowana z powiatem leskim w świeżo utworzonym woj. rzeszowskim (1945); w 1952 tereny te weszły w składniki powiatu ustrzyckiego.
82. ↑ W 1920 roku Polsce przypadła większa część powiatu wejherowskiego bez miejscowości Brzyno, Okalice i Prusewo, które dalszy w granicach Niemiaszek a Sopotu, włączonego do Wolnego Miasta Gdańska. Sadyba powiatu – Wejherowo – znalazła się po polskiej stronie granicy.
83. ↑ W 1920 roku Polsce przypadła większa część powiatu wolsztyńskiego bez miejscowości: Babimost, Bachorze, Ciosaniec, Chwalim, Droniki, Kaliska, Kargowa, Kuligowo, Łupice, Nowe Kramsko, Innowacyjny Jaromierz, Obra Dolna, Podmokle Małe, Podmokle Wielkie, Rudno, Spokojna, Stare Kramsko, Prezes Jaromierz, Szreniawa, Śmieszkowo, Świętno, Tatarki, Wilcze i Wojnowo. Osiedle powiatu – Wolsztyn – znalazła się po polskiej stronie granicy.
84. ↑ W 1945 roku Polsce przypadły zachodnie skrawki powiatu wołkowyskiego z woj. białostockiego m.in. z miejscowościami Łuka i Jałówka. Osiedle powiatu – Wołkowysk – znalazła się po wschodniej stronie granicy, w ZSRR. Kraj nad wisłą część powiatu wołkowyskiego została zintegrowana z powiatem białostockim w tymże województwie (1945); od 1954 część tych terenów wypada do powiatu hajnowskiego.
85. ↑ Inna ortografia: wysoko-mazowiecki.
86. ↑ W 1945 roku Polsce przypadła część powiatu żywieckiego w granicach sprzed listopada 1938 roku (bez południowego stoku Mędralowej (Jałowca Małego), kto wszedł w kompozycja Czechosłowacji), potwierdzonych umową o ostatecznym wytyczeniu granicy polsko-czechosłowackiej ratyfikowaną 14 lutego 1959 roku.
87. ↑ Inna używana imię: Bielsko Śląskie.
88. ↑ 88,0 88,1 88,2 88,3 Pozbawienie źródeł potwierdzających egzystencja powiatu od 1945 roku.

Zobacz też

• Powiat
• Powiaty w Polsce
• Powiaty w Polsce od 1945
• Powiaty i gminy o identycznych nazwach
• Byłe powiaty polskie
• Podział porządkowy II RP

Źródła

• Dz. Pr. P. P. z 1919 r. Nr 64, poz. 385 – Przepis z dnia 1 sierpnia 1919 r. o tymczasowej organizacji zarządu b. dzielnicy pruskiej.

• Dz. Pr. P. P. z 1919 r. Nr 65, poz. 395 – Norma prawna tymczasowa z dnia 2 sierpnia 1919 r. o organizacji władz administracyjnych II instancji.

• Dz. U. z 1920 r. Nr 117, poz. 768 – Rozporządzenie z dnia 3 grudnia 1920 r. o tymczasowej organizacji władz administracyjnych II instancji (województw) na obszarze b. Królestwa Galicji i Lodomerji z W. Ks. Krakowskiem natomiast na wchodzących w zestaw Rzeczypospolitej Polskiej obszarach Spisza i Orawy.

• Dz. U. z 1921 r. Nr 16, poz. 93 – Prawo z dnia 4 lutego 1921 r. o unormowaniu stanu prawno-politycznego na ziemiach, przyłączonych do obszaru Rzeczypospolitej na podstawie umowy o preliminaryjnym pokoju i rozejmie podpisanej w Rydze dnia 12 października 1920 r.

• Dz. U. z 1922 r. Nr 26, poz. 213 – Norma prawna z dnia 6 kwietnia 1922 r. o objęciu władzy państwowej powyżej Ziemią Wileńską.

• Dz. U. Śl. z 1922 r. Nr 1, poz. 2 – Postanowienie z dnia 17 czerwca 1922 r. w przedmiocie ustroju władz administracyjnych i samorządowych na obszarze Województwa Śląskiego.

• Dz. U. Śl. z 1922 r. Nr 1, poz. 3 – Dekret z dnia 17 czerwca 1922 r. w przedmiocie ustroju powiatowego Województwa Śląskiego.

• Dz. U. Śl. z 1922 r. Nr 5, poz. 16 – Zarządzenie z dnia 6 lipca 1922 r. w przedmiocie utworzenia samodzielnej gminy wiejskiej Nowego Bytomia.

• Dz. U. Śl. z 1922 r. Nr 13, poz. 43 – Addendum do rozporządzenia z dnia 17 czerwca 1922 r. (Dz. Ust. Śl. Nr 1, poz. 3), w przedmiocie ustroju powiatowego Województwa Śląskiego, obejmujący zestaw danych populacja miejskich i wiejskich, obszarów dworskich, natomiast w zastępstwie wyjętych z powiatów.

• Dz. U. z 1922 r. Nr 56, poz. 504 – Zarządzenie Rady Ministrów z dnia 11 lipca 1922 r. w sprawie zniesienia powiatu białowieskiego natomiast rozciągnięcia na gminy białowieską, masiewską i suchopolską mocy obowiązującej przepisów o samorządzie powiatowym.

• M.P. z 1922 r. Nr 282, poz. 204 – Ostrzeżenie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 29 listopada 1922 r. o przeniesieniu siedziby urzędowej Starostwa z Cieszanowa do Lubaczowa a o zmianie nazwy powiatu ciesznowskiego

• Dz. U. z 1923 r. Nr 116, poz. 1051 – Zarządzenie Rady Ministrów z dnia 6 grudnia 1922 r. o utworzeniu powiatu stolińskiego i włączeniu tłum dobrosławskiej i pohostskiej do powiatu pińskiego.

• Dz. U. z 1923 r. Nr 122, poz. 991 – Zarządzenie Rady Ministrów z dnia 8 listopada 1923 r. o utworzeniu powiatu makowskiego.

• Dz. U. z 1923 r. Nr 122, poz. 992 – Zarządzenie Rady Ministrów z dnia 8 listopada 1923 r. o zniesieniu powiatu podgórskiego.

• Dz. U. Śl. z 1924 r. Nr 5, poz. 20 – Akt prawny z dnia 15 lutego 1924 r. w przedmiocie zniesienia powiatu Rudzkiego.

• Dz. U. z 1924 r. Nr 68, poz. 655 – Dekret Rady Ministrów z dnia 16 lipca 1924 r. w sprawie podziału powiatu rówieńskiego na dwaj jednostki administracyjne i kreowania powiatu kostopolskiego i regulacji granic powiatów: rówieńskiego, dubnowskiego, łuckiego, ostrogskiego, krzemienieckiego i horochowskiego.

• Dz. U. z 1924 r. Nr 117, poz. 1044 – Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 30 grudnia 1924 r. w sprawie zmiany granic niektórych powiatów województwa poznańskiego.

• Dz. U. z 1924 r. Nr 117, poz. 1052 – Dekret Rady Ministrów z dnia 29 grudnia 1924 r. o zniesieniu powiatu sejneńskiego.

• Dz. U. z 1925 r. Nr 63, poz. 441 – Postanowienie Rady Ministrów z dnia 27 maja 1925 r. o zniesieniu powiatu Spisko-Orawskiego.

• Dz. U. z 1925 r. Nr 67, poz. 472 – Dekret Rady Ministrów z dnia 26 czerwca 1925 r. o zmianie granic powiatów na obszarze okręgu administracyjnego wileńskiego.

• M.P. z 1925 r. Nr 160, poz. 717 – Uwaga Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 26 czerwca 1925 r. o przeniesieniu siedziby urzędowej starostwa z Husiatyna do Kopyczyniec

• Dz. U. z 1926 r. Nr 6, poz. 29 – Przepis z dnia 22 grudnia 1925 r. w sprawie utworzenia województwa wileńskiego.

• Dz. U. z 1926 r. Nr 26, poz. 158 – Postanowienie Rady Ministrów z dnia 4 marca 1926 r. w sprawie niektórych zmian rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 26 czerwca 1925 r. o zmianie granic powiatów na obszarze okręgu administracyjnego wileńskiego.

• Dz. U. z 1926 r. Nr 117, poz. 678 – Zarządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 30 października 1926 r. w sprawie utworzenia powiatu morskiego w Gdyni.

• Dz. U. z 1926 r. Nr 128, poz. 760 – Dekret Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 1926 r. w sprawie oznaczenia granic powiatu morskiego.

• Dz. U. z 1927 r. Nr 8, poz. 62 – Dekret Rady Ministrów z dnia 14 stycznia 1927 r. w sprawie zmiany rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 marca 1926 r. o niektórych zmianach rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 26 czerwca 1925 r. w przedmiocie zmiany granic powiatów na obszarze okręgu administracyjnego wileńskiego.

• Dz. U. z 1927 r. Nr 17, poz. 130 – Zarządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 16 lutego 1927 r. o zniesieniu powiatu witkowskiego w województwie poznańskiem.

• Dz. U. z 1927 r. Nr 72, poz. 647 – Dekret Rady Ministrów z dnia 5 lipca 1928 r. o organizacji i zakresie działania władz administracji ogólnej na obszarze miasta stołecznego Warszawy.

• Dz. U. z 1928 r. Nr 25, poz. 221 – Dekret Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 29 lutego 1928 r. w sprawie zmiany art. 1 rozporządzenia z dnia 30 października 1926 r. o utworzeniu powiatu morskiego w Gdyni.

• Dz. U. z 1928 r. Nr 45, poz. 426 – Dekret Rady Ministrów z dnia 19 marca 1928 r. w sprawie powiatów miejskich.

• Dz. U. z 1928 r. Nr 125, poz. 727 – Zarządzenie Rady Ministrów z dnia 12 grudnia 1926 r. o podziale powiatu będzińskiego i utworzeniu nowego powiatu zawierciańskiego z siedzibą władz powiatowych w Zawierciu.

• Dz. U. z 1929 r. Nr 4, poz. 35 – Zarządzenie Rady Ministrów z dnia 11 stycznia 1929 r. o wyłączeniu gminy miejskiej Gdynia z powiatu morskiego i utworzeniu z niej odrębnego powiatu miejskiego.

• Dz. U. z 1929 r. Nr 20, poz. 190 – Zarządzenie Rady Ministrów z dnia 16 marca 1929 r. o zniesieniu powiatu peczeniżyńskiego w województwie stanisławowskiem.

• Dz. U. z 1929 r. Nr 33, poz. 307 – Postanowienie Rady Ministrów z dnia 26 kwietnia 1929 r. o utworzeniu powiatu szczuczyńskiego w województwie nowogródzkiem.

• Dz. U. z 1929 r. Nr 35, poz. 318 – Postanowienie Rady Ministrów z dnia 26 kwietnia 1929 r. o zniesieniu powiatu kosowskiego w województwie poleskiem i utworzeniu z jego terytorjum powiatu iwacewickiego z siedzibą władz powiatowych w Iwacewiczach w temże województwie.

• Dz. U. z 1930 r. Nr 82, poz. 649 – Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 29 listopada 1930 r. o zmianie granic województw poleskiego i wołyńskiego.

• Dz. U. z 1931 r. Nr 26, poz. 155 – Zarządzenie Rady Ministrów z dnia 12 marca 1931 r. o utworzeniu powiatu grodzkiego Śródmiejsko-Warszawskiego.

• Dz. U. z 1931 r. Nr 34, poz. 238 – Przepis z dnia 20 marca 1931 r. o wyłączeniu powiatu turczańskiego z województwa stanisławowskiego.

• Dz. U. z 1931 r. Nr 111, poz. 868 – Postanowienie Rady Ministrów z dnia 21 grudnia 1931 r. w sprawie zmiany rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 26 kwietnia 1929 r. o zniesieniu powiatu kosowskiego w województwie poleskiem i utworzeniu z jego terytorjum powiatu iwacewickiego z siedzibą władz powiatowych w Iwacewiczach w temże województwie.

• Dz. U. z 1932 r. Nr 1, poz. 3 – Dekret Rady Ministrów z dnia 4 grudnia 1931 r. w sprawie zniesienia i zmiany granic niektórych powiatów na obszarze województwa krakowskiego.

• M.P. z 1931 r. Nr 51, poz. 86 – Ostrzeżenie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 24 lutego 1931 r. w sprawie zmiany nazwy gminy Lisko w powiecie liskim, województwie lwowskiem

• Dz. U. z 1932 r. Nr 3, poz. 18 – Zarządzenie Rady Ministrów z dnia 21 grudnia 1931 r. w sprawie zniesienia powiatu kolneńskiego w województwie białostockiem.

• Dz. U. z 1932 r. Nr 3, poz. 19 – Postanowienie Rady Ministrów z dnia 21 grudnia 1931 r. w sprawie zniesienia powiatu gniewskiego i zmiany granic niektórych powiatów na obszarze województwa pomorskiego.

• Dz. U. z 1932 r. Nr 6, poz. 33 – Postanowienie Rady Ministrów z dnia 7 stycznia 1932 r. w sprawie zniesienia powiatu konstantynowskiego w województwie lubelskiem.

• Dz. U. z 1932 r. Nr 6, poz. 34 – Zarządzenie Rady Ministrów z dnia 7 stycznia 1932 r. w sprawie zniesienia powiatu słupeckiego w województwie łódzkiem.

• Dz. U. z 1932 r. Nr 6, poz. 35 – Zarządzenie Rady Ministrów z dnia 7 stycznia 1932 r. w sprawie zniesienia tudzież zmiany granic niektórych powiatów na obszarze województwa poznańskiego.

• Dz. U. z 1932 r. Nr 6, poz. 36 – Dekret Rady Ministrów z dnia 7 stycznia 1932 r. w sprawie zniesienia zaś zmiany granic niektórych powiatów na obszarze województwa lwowskiego.

• Dz. U. z 1932 r. Nr 6, poz. 37 – Dekret Rady Ministrów z dnia 7 stycznia 1932 r. w sprawie zniesienia tudzież zmiany granic niektórych powiatów na obszarze województwa stanisławowskiego.

• Dz. U. z 1932 r. Nr 30, poz. 315 – Uwaga Rady Ministrów z dnia 19 marca 1932 r. o sprostowaniu błędów w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 21 grudnia 1931 r. w sprawie zniesienia powiatu gniewskiego a zmiany granic niektórych powiatów na obszarze województwa pomorskiego.

• Dz. U. z 1932 r. Nr 41, poz. 408 – Dekret Rady Ministrów z dnia 27 kwietnia 1932 r. w sprawie powiatów miejskich.

• Dz. U. Śl. z 1934 r. Nr 13, poz. 24 – Przepis z dnia 16 maja 1934 roku w sprawie włączenia tłum Chorzów i Nowe Hajduki do miasta Królewskiej Huty a zmiany nazwy tega miasta na Chorzów.

• Dz. U. z 1935 r. Nr 47, poz. 319 – Regulacja z dnia 8 lipca 1935 r. - Ordynacja wyborcza do Sejmu.

• Dz. U. z 1937 r. Nr 18, poz. 119 – Dekret Rady Ministrów z dnia 8 marca 1937 r. o zniesieniu powiatu ropczyckiego i utworzeniu powiatu dębickiego w województwie krakowskim.

• Dz. U. z 1937 r. Nr 46, poz. 350 – Uregulowanie z dnia 12 czerwca 1937 r. o zmianie granic województw: poznańskiego, pomorskiego, warszawskiego i łódzkiego.

• Dz. U. z 1938 r. Nr 19, poz. 154 – Postanowienie Rady Ministrów z dnia 10 marca 1938 r. o zmianie granic powiatów inowrocławskiego i mogielińskiego w województwie poznańskim.

• Dz. U. z 1938 r. Nr 27, poz. 240 – Norma prawna z dnia 9 kwietnia 1938 r. o zmianie granic województw: białostockiego, kieleckiego, lubelskiego, łódzkiego i warszawskiego.

• Dz. U. Śl. z 1938 r. Nr 18, poz. 35 – Przepis z dnia 27 października 1938 r. o podziale administracyjnym i tymczasowej organizacji administracji na obszarze Ziem Odzyskanych Śląska Cieszyńskiego.

• Dz. U. z 1938 r. Nr 87, poz. 585 – Zarządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 16 listopada 1938 r. o zjednoczeniu z Rzecząpospolitą Polską ziem odzyskanych w listopadzie 1938 r. i o rozciągnięciu na te ziemie mocy obowiązującej niektórych aktów ustawodawczych.

• Protokół delimitacyjny granicy państwowej pośrodku Rzecząpospolitą Polską a Republiką Czeskosłowacką (Na odcinku Morawskośląskim) z protokółami dodatkowymi – Mistek, 23 listopada i 9 grudnia 1938 roku.

• Protokół delimitacyjny granicy państwowej między Rzecząpospolitą Polską a Republiką Czeskosłowacką (Na odcinku Słowackim) z protokółami dodatkowymi – Zakopane, 30 listopada 1938 roku.

• Dz. U. Śl. z 1939 r. Nr 2, poz. 6 – Norma prawna z dnia 31 stycznia 1939 roku o podziale administracyjnym ziem odzyskanych we Frydeckiem i w Czadeckiem a o zmianie granic niektórych populacja powiatów cieszyńskiego i frysztackiego.

• Dz. U. z 1939 r. Nr 14, poz. 82 – Postanowienie Rady Ministrów z dnia 17 lutego 1939 r. o zmianie granic powiatu garwolińskiego w województwie warszawskim.

• Dz. U. Śl. z 1939 r. Nr 6, poz. 15 – Prawo z dnia 7 marca 1939 roku o zniesieniu powiatu świętochłowickiego i o zmianie granic powiatów katowickiego, pszczyńskiego i tarnogórskiego.

• Dz. U. z 1939 r. Nr 22, poz. 136 – Przepis z dnia 15 marca 1939 r. o dalszym zjednoczeniu ziem odzyskanych z Rzecząpospolitą Polską.

• Dz. U. z 1945 r. Nr 26, poz. 160 – Dekret Rady Ministrów z dnia 7 lipca 1945 r. o przyłączeniu gminy wiejskiej Tarnoszyn do powiatu tomaszowskiego w województwie lubelskim.

• Dz. U. z 1945 r. Nr 27, poz. 168 – Zarządzenie z dnia 7 lipca 1945 r. o utworzeniu województwa rzeszowskiego.

• Dz. U. z 1945 r. Nr 33, poz. 196 – Dekret Ministra Obrony Narodowej w porozumieniu z Ministrem Administracji Publicznej z dnia 21 sierpnia 1945 r. o utworzeniu nowych, o zmianach istniejących do tej pory rejonowych komend uzupełnień i o ustaleniu ich zasięgu terytorialnego.

• Dz. U. z 1959 r. Nr 25, poz. 159 – Porozumienie między Polską Rzecząpospolitą Ludową a Republiką Czechosłowacką o ostatecznym wytyczeniu granicy państwowej, podpisana w Warszawie dnia 13 czerwca 1958 r.

• Dz. U. z 1959 r. Nr 25, poz. 160 – Publiczna wypowiedź Rządowe z dnia 7 marca 1959 r. w sprawie wymiany dokumentów ratyfikacyjnych Umowy między Polską Rzecząpospolitą Ludową a Republiką Czechosłowacką o ostatecznym wytyczeniu granicy państwowej, podpisanej w Warszawie dnia 13 czerwca 1958 r.

Kategorie: Podział porządkowy Lokalny • Jednostki podziału administracyjnego • Powiaty • Samorząd obszarowy • Geografia Własny • Tablice

Ośrodek możemy wziąć udział na nader małe części, pomimo tego o takich samych własnościach kiedy cała badana kubatura. Składnik musi być na tak wiele nieznaczny, żeby mógł być uważany jak bez granic obcisły z punktu widzenia opisywanych zjawisk. Winien być również na tak duża liczba potężny, żeby w granicach mieściła się taka numer cząsteczek (atomów), by spełnione być mogły statystyczne prawa fizyki.

• Przykłady
  • parametry określające poruszenie i stan rzeczy ośrodka są w tym modelu ciągłymi funkcjami punktu i czasu
  • w mechanice cieczy i gazów reguła stosowania tego przybliżenia jest numer Knudsena (Kn). Na rzecz Kn < 0,01 otrzymane wyniki są zbliżone do doświadczalnych

Przypisy

1. ↑ 1,0 1,1 Ilustrowana encyklopedia na rzecz wszystkich, Fizyka, WNT, Syreni gród, 1985, str.191
2. ↑ A. Śliwiński, Założenie ośrodków ciągłych i fale sprężyste, Encyklopedia fizyki współczesnej, PWN, Stolica Polski, 1983, str. 639-640

Kategoria: Fizyka